Pobożnoſcże ha rozpominaṅa pżi wużiwaṅu

ſẇ. ſakramenta pokuté.

Ẇele jich k ſpóẇedżi khodżi, hale wo polėpſcheṅo ſwojoho żiẇeṅa ſo mawo
ſtaraja. Haj nėkotrém jo ſpóẇedż jenoj podṗera lochkozmóſnoſcże, dokelż
mėṅa: zo tṙebaja ſwojich rėchow ſo jenoż pżed mėſchnikom wuſpóẇedacż, zo
bóchu wodacżo dóſtali.

Spóẇedż ha pokuta pak ṅejo jene ha teſamo. Spóẇedż jo wėrne, żelnoſcżiwo
wuznacżo ſwojich rėchow pżed mėſchnikom na mėſcże bożim. Spóẇedż ſwuſcha
hako woſobné dżėl k ſẇatomu ſakramentej pokuté. Hale k pokucże ſamoj jo
ẇaczé trėbne! K pokucże ſwuſcha najpṙedé ha woſobṅe: wėrne próczwaṅo za
polėpſcheṅom ſwojoho żiẇeṅa.

Chczéli tola tżwojekojo tolej deṙe wopominacż! zawėſcżi: polėpſcheṅo ha
nakazaṅo ṅebóchmó tak huſto wotſtorkwali; tónlej najważniſchi ſkutk
naſchoho żiẇeṅa, naſche polėpſcheṅo, ſebi tak ṅetṙebawſchi cżeżke
ṅetżinili; pżed pȯzṅej żelnoſcżu, ha ſurowómi porukami naſchoho ſwėdoṁa,
kotreż pżi tajkim zadżerżeṅu wonka woſtacż ṅebudże, ſo wobkhowali.

Żtóż chcze tohodla z wużitkom ha k ſwojomu zpomóżeṅu ſo ſwojich rėchow
wuſpóẇedacż, dérbi na wſchė móżne waſchṅo ſo próczwacż, zo bó ſwoje
żiẇeṅo polėpſchiw. To pak jo dżėwo, cżeże, hatż zo bó z nėkotrémi
pacżeṙemi ha zdéchuwaṅami dokoṅane bówo. Jenoj żtóż ſebi wſchu móżnu
próczu daẇe, zo bó ſwoje żiẇeṅo polėpſchiw; jenoj żtóż wſchitke ſrėdki
ſwojoho wėrnoho nakazaṅa nawożuẇe, tón tżini pokutu. Chczeſchli tohodla
wėrnu po<pb n="2"/>kutu tżinicż, da dérbiſch najpṙedé ẇedżecż, kak z
twojej duſchu ſteji, dérbiſch twoje rėchi deṙe zpóznacż; — teſamo hórczé
wobżelnoſcżicż; — krucże ſebi prėdkwzacż: je nidé ẇaczé ṅewoboṅcż; — ha
za te woboṅdżene doſcż tżinicż.

Pṙedé pak hatż tak wulki ha woprawdże ważné ſkutk zapotżneſch,
pżiſwuſcha ſo:

1. Boha wo rozſwėtleṅo ha pomocz proſécż.

Ṙek tohodla z dżėcżaczém dowėṙeṅom ſo modliwſchi:

Wſchohowėdomné, zprawné, ſẇaté Bożo! pżed twojim wſchohowėdomném wótżkom
nitżo zakhowane ṅewoſtaṅe. Naſche czéwo nutskomne jo Tebi wėdomo, kiż Té
wutrobó ha jėrcheṅe pżepòtẇeſch. Té, najſẇacżiſchi Bożo, zadpėjeſch rėch
ha twoja zprawna ſélna ruka rozé mi zaſwużenu żtrafu. Tola Té ſé też
dobrocżiwò ha chczejſch wodacż wſchitkim, kiż ſwoje rėſchne pucże
wopuſchcża, ha ſwėru na ſwojim polėpſcheṅu dżėwaju. Też ja ſmėm ſo
wodacża mojich rėchow nadżecż. Dokelż dżentſa zapotżam tòn wulki ſkutk
mojoho polėpſcheṅa z dóſtacżom ſẇatoho ſakramenta pokuté. O lubó Bożo!
popżej nadṅe, zo bòch tònlej dżentſa zapotżané ſkutk deṙe dokoṅaw! Twòj
ſẇaté duch poſélṅ ṁe ze ſwojej ſélnej pomoczu: wòn rozſwėtluj mòj rozom,
zo bòch wſchitke moje wobondżene rėchi deṙe zpòznaw, — wòn pohnuj ha
rozkaj mi wutrobu, zo bòch je nutrṅe wobżelnoſcżaw ha krute prėdkwzacżo
tżiniw, je nidé ẇacz woboṅcż; — twòj ſẇaté duch pomhaj mi, mojich rėchow
ſwėrṅe ha każ pżed twojim ſudném ſtowom zprawnoſcże <pb n="3"/>ſo
wuſpòẇedacż; — twòj ſẇaté duch zażcżėp mi nutnoſcż, pżez dobre ſkutki
nakwatacż, żtoż ſém zakomdżiw, ha zarunacż, żtoż ſém zwo tżiniw; pżez
Jėzuſa Kréſtuſa, twojoho luboho ſéna, mojoho kṅeza ha wumòżnika. Amen.

2. Potém pżepòtuj ſwoje ſwėdoṁo.

Dopomṅ ha wopraſchej ſo: kajke rėchi ſém ja wobojſchow? kotréch
pżeſtuṗeṅow ſo pżed Bohom winojté tżiniw? Twoje ſwėdoṁo budże tebi na to
najlėpſche wotmojeṅo dacż, déż jenoj je praẇe pżepótẇeſch, joli ṅerodṅe
ha zlochka to ṅewobſtaraſch, hale z pżiſwuſchnej krutoſcżu napżecżo ſebi
też te zakhowane kucżiki twojoho nutskomnoho zpóznacż ſo próczuẇeſch. Wo
hubiṅe naſcheje wutrobó ſu huſto rėchi, kotreż jenoj kedżbne wótżko
pótṅe ha pilna prócza wunamka. Nėżtożkuliż, woprawdże żkódne, chcze
wopatżna luboſcż k ſebi za nėżto ṅewinwate wudacż. Druhe, woprawdże
wohidne wėczé za tak zwo ṅedżerżimó, dokelż je też na druhimi widżimó. —
Ṅedaj ſo zhebacż, o tżwojetże! Wopomṅ, zo pżed Bohom nitżo zwo zakhowacż
anicz wuzamojecż ṅezamóżeſch. Pżepótaj da, ha ſudż ſo ſamoho, zo nėhdé
ṅebó ſudżené bów. Sudż ſo ſamoho nėtk tak, każ wėſch, zo Bóh nėhdé tebe
ſudżicż budże. — Rozpomṅ pṙedé wſchoho: kotromu rėchej ſé najbóle
nakhilené? kotré ṅepotżink najhuſcżiſcho woboṅdżeſch? Dokelż z
nakhilnoſcżow naſtanu zwo ſkutki; ha rėchi, kotreż huſcżiſcho
woboṅdżeſch, ſebi pżiwutżiſch. Tohodla dérbiſch twoje zwo nakhilnoſcże
ha pżiwutżeṅa woſobṅe kedżbu mėcż; dérbiſch téchſamóch pṙedé wſchoho
pżed ſwojim ſpóẇednikom ſo wuznacż; wo jich naſtupaṅu joho dobru radu
ſebi wuproſécż; dérbiſch potóm z moczu ha wutracżom téchſamóch ſo
wobaracż.

<pb n="4"/>

Joli to z bożej pomoczu deṙe dokoṅane, potóm budżeſch też lóżo wſchė
druhe twoje ſwaboſcże ha ṅezprawnoſcże, z ẇetſcha jenoj z toho naſtate,
wuſlėdżicż. Ha k tutomu dżėwu zdobom pżeṅcż! Ladaj, hatż ſé winwatoſcże
napżecżo Bohu, twojomu bliſchomu ha ſamom ſebi doṗelṅaw, habó teſamo
zakomdżiw ha ſo pżerėſchiw. Zcżėhuwacze praſcheṅa móża tebi pżi tém k
pomoczé ſtacż. Ja praẇu: k pomoczé ſtacż; to rėka: tebe kedżbnoho
tżinicż, tebe ẇeſcż, tebi cżeżke dżėwo wolożicż; nicz tebi próczu
zalutowacż.

Swoje zwo nakhilnoſcże budżeſch zpóznacż mócz, déż ſam na telej
praſcheṅa ſebi ſwėrṅe wotmoẇiſch.

1) Tżoho dérbjach ſo najhuſcżiſcho ſpóẇedacż?

2) Kotre ſpótwaṅa ſu mi najſtraſchniſche?

3) Na tżo najhuſcżiſcho móſlu? wot tżoho najlubſcho póẇedam?

4) Żto ṁe najbóle zẇeſeli habó zrudżi?

5) Żto ludżo na mni wuſtajeja?

6) Żto bóch ja tżiniw, dé bóch pownu ſwobodnoſcż mėw? Żto tżiṅu ja ſẇate
dné? (Lichomnik ſwoje ṗeṅezé pżehladẇe; ṅetżiſté ſebi na nėżto rozne
móſli; hordé ſo ṙané wuhotẇe.)

Na to pżepótuj, każ praẇene, kajke rėchi ſu z twojich zwóch
nakhilnoſcżow naſtawo? ha kak ſo zadżerżaw ſé:

Pżecżiwo Bohu.

Sé huſto na Boha ſebi pomóſliw?

Kak ſé ſo modliw?

Żto ſé ṅedżelu ha ſẇaté dżeṅ tżiniw?

Kak ſé pola bożeje mſchė pżitomné bów?

Kak ſé na boże ſwowo pżipoſwuchaw? ṅejſé je żeni z lėnoſcże zakomdżiw?

<pb n="5"/>

Ṅejſé pżecżiwo Bohu morkotaw, wo móſlach — habó ze ſwowami?

Ṅejſé żadén ſẇaté ſakrament woṅetżeſcżiw? — nėżto wo ſpóẇedżi zamėltżaw?
ha potom tola k bożomu blidu ſchow?

Ṅejſé boże ṁeno ṅewużitṅe ẇed?

Ṅejſé ſwaṙacze habó ſakrwacze ſwowa wuprajiw?

Ṅejſé żadne pżiwėrki mėw?

Ṅejſé żeni pżecżiwo ſwojom ſwėdoṁu nėżto tżiṅiw, wot tżohoż hiżno pṙedé
ẇedżeſche, zo rėſchne jo? habó nėżto tżiniw, wot tżohoż ṅeẇedżeſche hatż
dowolene habó zakazane jo?

Ṅejſé ſnadż wėdomṅe ruṅe tohodla zrėſchiw, dokelż ſebi móſleſche, wſchak
móżu zaſé k ſpóẇedżi hicż?

Ṅejſé té dlėſchi tżas wo jeném rėſche żiwó bów, bez toho, zo bó cżi to
żel bówo pżed Bohom?

Pżecżiwo ſwojom bliſchom.

Sé té wſchė winwatoſcże ſwojoho powowaṅa doṗelṅaw? (Ṅejſé hako ſwużomnik
pżi dżėle lėni bów? Sé wo mandżelſtẇe ſwėrné, wo wſchėch dowolenéch
wėczach poſwuſchné, mėrné, za dżėcżi ha ſebi poddatéch ſtaroſcżiwò bów?)

Ṅejſé wot drujoho zwo móſliw, habó jomu nėżto zwo żtżinicż żadaw?

Nimaſch żanéch ṅepżecżeli? ṅejſé ſam wina, zo woni twoji ṅepżecżeljo ſu?

Ṅejſé na druhich zwó, pżecżiwo nim ṅeſprawné ha ſurowó bów?

Ṅejſé vżaw? żto jo z toho naſtawo?

Ṅejſé nikoho zjebaw?

Ṅejſé druhim jich zbożo, zamożeṅo, habó póczcziwoſcż zawidżaw?

<pb n="6"/>

Ṅejſé druhim zwo popżaw, habó ſo zẇeſeliw, déż jich ṅezbożo potṙechi?

Ṅejſé druhich haniw ha hidżiw?

Ṅejſé brachi ha ſwaboſcże druhich — bez nuzé ha wużitka wozjeẇaw?

Ṅejſé wot druhich zwo rétżaw, żtoż wėrno ṅebėſche?

Sé druhich zaſtupwaw, déż ſo jim kżiwda ſta?

Sé té radé pżipoſwuchaw, déż ſo wot druhich zwo rétżeſche?

Ṅejſé té wina bów, zo druzé wot nékoho zwo móſlachu, pżez twoje meltżeṅo
habó druhe znaṁo?

Ṅejſé té druhim be wſcheje winé ha prawa jich brachi wuṁetwaw? Żtó jo to
ſwòſchaw?

Ṅejſé té nitżo kranéw, wobżkodżew, nitżo kraṅene zkhowaw, habó pżedaw?

Ṅejſé té ſam za tém ladaw, kak bó ſo zapwacżené żtżiniw? ha na kajke
waſchṅo jo ſo to ſtawo?

Ṅejſé té zkradżu druhim żkodżecż ſpótwaw?

Ṅejſé té na czuzéch rėchach dżėl mėw?

Ṅejſé mėltżaw, dżeż ſé rėchej wobaracż mów ha dérbjaw.

Ṅejſé nikom nitżo dobre wurétżaw? habó nėkoho k nėtżom zwom nawabiw?

Ṅejſé té druhim pżez ṅetżiſte rétże habó pėſṅe, pżez ṅepżiſtojne
zadżerżeṅo, habó — żtoż ſo tak huſto ſtaṅe — pżez ṅepżiſtojnu draſtu, k
pohórżkej bów?

Nejſé té druhich k rėchej, ſnadż ṅewinwatoho, zaẇed?

Żto móżeſch ha dérbiſch té tżinicż, zo bó druhich zaſé na prawó pucż
doẇed, ha dalſchim rėcham wobaraw — zo bò tu natżiṅenu żkodu zaſé
zarunaw?

Pżecżiwo ſebi ſamom.

Ṅejſé té ze zamóſom ſwojej ſtrowocże żkodżiw habó tuſamu zakomdżiw?

<pb n="7"/>

Ṅejſé ſo ze zamóſom do ſṁertnoho ſtracha podaw?

Ṅejſé żeni ṅemėrné bów wo jėdżi habó picżu — ṅejſé ſo wopiw?

Ṅejſé ṗeṅezé rozṁetwaw z hracżom, z picżom, habó z póſchnej draſtu? —
kak ſwoje hoſpodarſtwo ẇedżeſch?

Ṅejſé ſkupó? ṅejſé żadén lichomnik?

Ṅejſé hordé ha wóſokoho ducha?

Sé té tżeſṅe żiwó?

Ṅejſé ze zwómi móſlemi, habó ze zwómi pożadoſcżemi ſo pżerėſchiw? Ṅejſé
ſam k tomu pżileżnoſcż dawaw pżez to, żo ſwojej wotżi doſcż na kedżbu
ṅemėjeſche, zo na ṅetżeſne rétże poſwuchaſche, habó ſtraſchne blaki
wopótwaſche?

Ṅejſé nitżo ze zwóm wotpohladaṅom rétżaw, tżiniw, habó dopuſchcżiw?

Sé pżecżiwo ſebi ſamom haṅbicżiwó ha tżeſné bów? maſch Boha pżed
wotżomaj, déż tżiſcże ſam ſé?

Ṅejſé nitżo rétżaw, tżiniw habó dopuſchcżiw, żtoż bó pżecżiwo tżeſnoſcżi
bówo?

Ṅejſé ſo ze zamóſom do ſtracha k rėſcheṅu podaw?

Ṅejſé té ſnadż wo najbliżſchej pżileżnoſcżi k rėſcheṅu — wo twojim doṁe,
habó pżi ſwojim dżėle?

Nimaſch té żadne ſtraſchne znajomſtwo habó rėſchne nawutżeṅo? kak dowho
hiżno?

Sé té hatż dotal wėdomṅe ha ze zamóſom, habó jenoż ze ſwaboſcże ha z
pżekwataṅom rėſchiw?

Sé té namėſcże tohodla żelnoſcż wo ſebi wubudżaw ha tu żkodu, dżeż móżno
bė, zaſé zarunaw?

Sé ſo té wot poſlednej ſpóẇedże ſem k najmeṅſchom nėżto polėpſchiw?

Żto bó tebi ṅétkoj najẇetſchi ſtrach ha zrudobu tżiniwo — dé bó namėſcże
wumṙecż dérbjaw?

<pb n="8"/>

3. Wubudż żelnoſcż ha kacżo z krutém prėdkwzacżom.

Daj ſebi, lubó kżeſcżijano! twojich, pżez pżepótwaṅo ſwėdoṁa zpóznatéch
rėchow wot wutrobó żel bócż. Próczuj ſo po twojej móżnoſcżi, praẇe żiwu,
nutskomnu boloſcż na twojej woboṅdżenej ṅezprawnoſcżi wo ſebi wubudżicż.
Wėrniſcha, nutniſcha talej téſchnoſcż jo, kotruż twoja wutroba tżuje:
wėſcżiſcho móżeſch ſo nadżecż, zo budżeſch winow tajkelej zrudobó, kiż
ſu jencżczé twoje rėchi, ſo pżichodṅe zdżerżecż.

Ha woprawdże, naſche rėchi zaſwuża, zo je hórczé wopwakamó. Samo na ſebi
hiżon ſu nėżto jara wohidne ha żadwawo, ẇedu pak za ſobu też
najzrudniſche zcżėwki: tżaſne ha wėtżne ſudé bożeje zprawnoſcże. Żtóż
rėſchi, żkodżi ſam ſebi na cżėle ha duſchi, zhubi mėr ha zpokojnoſcż
ſwojeje wutrobó, prawo ṅebeſkeje zbóżnoſcże; ha joli wo ſwojich rėchach
zwoſtaṅe, ſwojomu najẇetſchomu ṅezbożu wucżeknécż ṅemóże: wón budże wot
bożoho wobletża na wėtżne wotpokazané ha do hele zaſtortżené.

To najpṙedé wopomṅ, o rėſchniko! ha dżakuj ſo Bohu, joli tebe zpomóżna
bojoſcż pżewozṁe, nutskomṅe zażrėje ha k żelnoſcżi pohnuẇe. Dżakuj ſo
Bohu, joli wo tebi ta żadoſcż naſtaṅe: ach! dé bóch tola żeni do rėcha
ṅezwoliw!

Hale ṅewoſtaṅ pżi tajkej żelnoſcżi ſtejo; ẇeleẇaczé pozbėn ſo k
doſpowniſchej żelnoſcżi! Ṅezpokoj ſo ze żelnoſcżu, kotraż naſtaṅe,
dokelż twoje rėchi wulku żkodu zawinéli ſu. Hale daj ſebi twojich rėchow
żel bócż, dokelż ſé twoju ſẇatu winwatoſcż zakomdżiw; napżecżo twojomu
ſwėdoṁu ſo ſṗedżiw; napżecżo Bohu, twojomu najdobrocżiwſchomu wótczej ha
pżecżiwo twojomu kṅezej ha zbóżnikej Jėzuſej Kréſtuſej zrėſchiw, kotréż
ſo ſamoho za tebe <pb n="9"/>wopruwaw. Pżi tajkelej doſpownej żelnoſcżi
budżeſch pżed rėchom wėrnu żadwawoſcż wo wutrobe zatżucż, kotraż budże
tebe k zpomóżném, krutém prėdkwzacżam pohnuwacż.

Prėdkwzacża ſu jow wowna wėcz; na nimi jo wſchitko lejżane. Wſcha
żelnoſcż dérbi tu jenoj téch prėdkwzacżow dla bócż; kotreż prėdkwzacża
jencżczé pżed wrócżeṅom do ſtaréch rėchow wobkhowaja, polėpſcheṅo ha
nakazaṅo żiẇeṅa móżne tżiṅa. Praẇe dobre prėdkwzacża tżinicż mėj tohodla
dżentſa, déż ſé wſcho pṙedawſche z bożej pomoczu deṙe dokoṅaw, za twoju
najſẇacżiſchu należnoſcż.

Ṅezpokoj ſo z tém, zo ṙekṅeſch: ja chczu ſo polėpſchicż. To jo do czéwa
ha na ṅewėſte prėdkwzate; każ ſo z ẇetſcha ſtaṅe. Tajke prėdkwzacża
woſtanu prózne. Ja chczu cżi wo pżikwadże tak praẇe jaſṅe pżed wotżi
ſtajicż, kak dérbiſch twoje dobre prėdkwzacża z móżnej wėſtoſcżu
wotpowożicż. Té maſch nakhilnoſcż k nėwej; chczejſchli ju pżewinécż, da
ṅejo doſcż, zo ſebi prėdkwozṁeſch: ja ſo pżichodṅe nidé ẇaczé taklej
rozṅe nėwacż ṅecham! to jo prėdkwzacżo do czéwa ha ṅewėſte. Té pak
dérbiſch twoje prėdkwzacżo zwożicż na tu wėcz, na tu parſchonu, wot
kotrejż wėſch, zo tebe najlóżo k nėwej wabi; té dérbiſch ṙecz! déż mi to
zaſé prėki pżindże, żtoż ṁe tak huſto roznėẇe — déż tón habò tamón ṁe
zaſé wokżiwdżi: da chczu ſo praẇe hromadu bracż ha na ſo dżerżecż, chczu
na mojoho luboho ha tak dobrocżiwoho, ſmėlnoho, zcżerpnoho kṅeza ha
wumóżnika zpominacż h. t. d. — Tak té wėſch, żto maſch tżinicż; wėſch
pżed tżim ſo na kedżbu bracż. Tżin tak pżi wſchėm.

Ṅezabódż też, ſebi krucże prėdkwzacż: ja chczu ſo ſwėru próczwacż, wſchu
pżez moje wobondżene rėchi natżiṅenu żkodu po móżnoſcżi zarunacż. Czéle
dṙe tebi to móżno ṅebudże, dokelż ta pżez rėch zawi<pb n="10"/>ṅena
żkoda jo huſto ṅezkóntżna. Pomóſli ſebi jenoj na żkodu, kotruż jedén
daté pohorżk za ſobu ẇedże. Hale pròczwacż ſo tola dérbiſch, to zarunacż
chczécż, żtoż wo twojich moczach leżi.

Zkóntżṅe dérbiſch hiżcżen ſebi też prėdkwzacż: zo chczeſch wſchė móżne
ſrėdki nawożecż ha tṙebacż, z kotrémiż mów twojim zwóm nakhilnoſcżam ha
pżiwutżeṅam ſo zṗedżicż, ha ſo pżed wamaṅom twojich dobréch prėdkwzacżow
wobkhowacż.

Jara wużitne tebi budże, déż twoju żelnoſcż ha dobre prėdkwzacża z
cżėhuwaczémi ſwowami pobożṅe wobzankṅeſch:

Wotcze wo ṅebeſach! ja ſém zrėſchiw napżecżo Tebi, ſém twoje ſẇate kazṅe
pżeſtupiw, twoju luboſcż wotbòw, prawo k wėtżnej zbòżnoſcżi zhubiw ha
dérbu ſo bojecż ſtraſchnéch ſudow twojeje zprawnoſcże. Ja ṅejſém hòdné,
twoje dżėcżo rėkacż. Hale, dokelż ſé dobrocżiwò ha powné luboſcże, da
ṅebudżeſch ṁe wot ſo ſtortżicż ha mi ṅepwacżicż po mnohòſcżi mojich
rėchow. Dokelż lej: żelnoſcżiẇe wròcżu ſo k Tebi, kotrohoż tak
lochkozmòſṅe wopuſchcżich; wot wutrobò zadſṗeju kòżdé réch ha bòch radé
chczéw, zo bòch jòn żeni ṅewobojſchow. Ja zpòznaju, kak jara ſém Tebe,
mojoho ſwėrnoho, wſcheje luboſcże doſtojnoho Boha ha wòtcza roznėwaw; te
ſẇate wuſtawò, kotreż ſé mi hako zakit pżed ṅeprawdu ha rėchom
zawoſtajiw, jenoj mawo kedżbu mėw; — ja zpòznaju, kak ṅedżakomné ſém ſo
napżecżo twojomu ſénej, mojomu kṅezej ha zbòżnikej wopokazaw, kotrohoż
ſé k mojomu wumòżeṅu na ſwėt pòſwaw. To nidé ṅeſṁe tak woſtacż. Żeni
ẇaczé ṅecham poſtajeṅa k mojomu zpomòżeṅu zadſṗecż; żeni pżez cżeżke
rėchi <pb n="11"/>pwodow cżerṗeṅa ha wumṙecża mojoho Jėzuſa ſo ṅehodné
wopokazacż; żeni ṅecham wina bòcż, zo bò ſẇata krej mojoho kṅeza na
zdònku kżiża podarmo za mṅe pżelata bòwa. —

Tebi, o Bożo! ſlubju, zo chczu ſo wėſcżi polėpſchicż — zo chczu rėch, ha
kòżdu pżileżnoſcż k rėchej hidżicż — wſchu pżez ṅòn natżiṅenu żkodu
zarunacż — moje zwo pżiwutżeṅa ha nakhilnoſcże wotpowożicż — ha ſo
pżichodṅe pżed kóżdém pżeſtuṗeṅom twojich ſẇatéch kazṅow pilṅe na kedżbu
bracż. Woz ṁe jenoj zaſé k twojomn dżėſcżu hoṙe ha daj mi tu nadu k
doṗelṅeṅu tutéch mojich ṙanéch prėdkwzacżow. —

4. Nėtk haklen pżiſtup k ſpóẇednomu ſtowej.

Jow ſo wuznai twojich rėchow pżed twoiim ſpóẇedném wótczom, ruṅe tak,
hako bó té pżed Jėzuſom, tém ſudnikom żiwóch ha mordwoch ſamóm ſtaw; to
rėka: wėrṅe ha ſwėrṅe; — be wſchoho wuzamojeṅa ha poṁenſcheṅa twojich
pżeſtuṗeṅow. Pżi cżeżkich rėchach wuznaj: kak huſto ſé je wobojſchow;
pżiſtaj wſchė ważne wobſteinoſcże; tola zdżerż ſo wſchoho ṅetṙebawſchoho
póẇedaṅa, ha wobzkorżuwaṅa druhich tżwojekow. Wotmojej radé ha wėrṅe na
wſchitke praſcheṅa ſpóẇednika. Wuproſch ſebi joho radu wo wſchitkim, wo
tżimż ſebi ſam wėſté ṅejſé; też wo naſtupaṅu twojich dobréch
prėdkwzacżow, kotreż ſé tżiniw; ha ſlub jomu, ſo nakazacż, ruṅe tak,
hako bó je Bohu ſamomu ſlubiw. Joho napominaṅa woz ſebi deṙe k wutrobe
ha próczuj ſo pilṅe, wo ſkutku teſamo wuẇeſcż.

Ze ſpóẇednoho ſtowa ſtupiwſchi wobrocż ſo z nowa <pb n="12"/>k Bohu z
ẇeſowoſcżu jeneje z Bohom wujednaneje duſche. Haj, té ſmėſch tu wėſtu
nadżiju mėcż, zo budże Bóh tebi wſchitke woboṅdżene rėchi nadṅe wodacż,
joli ſé wſchė hatż dotal zpomṅene potṙebnoſcże po twojej móżnoſcżi deṙe
doṗelniw ha też dale ſwėru za polėpſcheṅom twojoho żiẇeṅa ſo próczwacż
budżeſch. Spėwaj traż zcżėhuwaczé pacżeṙ:

O ſmėlné Bożo! Tebi ſo nutrṅe dżakuẇu, zo ſé moju pròſtwu wuſwòſchaw, ha
mi wotẇazaṅo wot mojich rėchow ha twoju nadu ſobudżėliw! Pżez hort
mėſchnika Té kemni rétżeſche: „twoje rėchi ſu tebi wodate.“ O lubozne,
wokżeẇacze ſwowa: Té zaſé mòj wòtcz! ja twoje dżėcżo.

Nėtk, lubò wotcze! ṁe nitżo ẇaczé wot twojeje luboſcże dżėlicż ṅeſṁe!
Żeni ẇacz ṅecham pżez wėdomṅe woboṅdżené rėch twojoho zpodobaṅa ſo
ṅehodné tżinicż: ja chczu wſchė pożadoſcże ha nakhilnoſcże
wobkedżbuwacż; wſchėch pżileżnoſcżow k zwomu ſo zdaluwacż, radu ha
napominaṅa ſpòẇednoho wòtcza pilṅe kedżbu mėcż ha khodżicż pżed twojim
ſẇatém wobletżom wo poniżnoſcżi ha zapṙecżu ſo ſamoho. Moje czéwo
pżichodne żiẇeṅo budże dżakpraẇeṅo za wulku nadu, kotruż dżentſa dóſtaw,
ha wobſwėdſeṅo nowoho żiẇeṅa, kotreż dżentſa zapotżinam.

Hale, o kṅeże! Té znajeſch moju ſwaboſcż. Té wėſch, kak pżeṁeṅacza ha
ṅewobſtajna moja wola jo. Tak huſto hiżon ſém teſamo lubiw, żtoż
dżentſa, hale nitżo ṅedżerżaw. Ze ſo ſamoho nitżo dobre ṅezamóżu. Wſcha
naſcha mócz pżindże wot Tebe, o Bożo!

<pb n="13"/>

Tohodla proſchu wo ṁeṅe mojoho bòjſkoho wumòżnika Jėzuſa Kréſtuſa,
poſélṅ moju wolu pżez mócz twojeje ſẇ. nadé, zo bóch z ṅepżeſtawaczej
pròczu wukoṙeṅiw wſchė zbótki zandżenoho rėſchnoho żiẇeṅa wo mni ha
zahoṙené wot żeliwoj luboſcże k Tebi zpėchuwaw wſcho, żtoż pżiſtojne,
dobre, tżeſne, ſẇate jo. Dżėcżacza bojoſcż dérbi ṁe wotdżerżecż wot
wſchoho, żtoż jo twojej wòtczowſkej woli napżecżiwne. Bòrṅe woprėdka mi
cżeżko padnéwo, bòrṅe ſo mi ṅemòżne zdawo; déż jenoj wſchu mòżnu próczu
nawożuẇu, ha tak z twojej nadu ſwėru ſobu ſkutkuẇu, budżeſch Té, o Bożo!
twoju ſélnoſcż wopokazacż wo mojej ſwaboſcżi. Zdżerż ṁe jenoj, mòj Bożo!
dòjż ṅebudu pżez twoju bòjſku pomocz dòſtojnoſcżené, pżincż k herbſtwu
téch Sẇatéch pżez mnohe zaſwużbò twòjoho ſéna, Jėzuſa Kréſtuſa. Amen.

O najdobrocżiwſchi Jėzuſo! pżez zaſwużbó najzbòżniſcheje kṅeżné Marje ha
wſchitkich Sẇatéch proſchu Tebe: daj ſebi moju ſpòẇedż zpodobnu ha mi
zpomóżnu bócż; — ha wſchitko, żtoż mi na nutrnoſcżi żelnoſcże, ha na
doſpownoſcżi ſpóẇedże pobrachné, chczéw po Twojej wėtżnej dobrocże ha
miwoſcżi zarunacż ha tak ṁe doſtojnoſcżicż, wot wſchoho rėcha wotẇazané
bócż też wo ṅebeſach pżed Twojim ſẇatém wobletżom. Kiż Té żiwò ſé ha
kraluẇeſch hako mòj wumòżnik, khwalené do wſcheje wėtżnoſcże. Amen.

Nėtk wopomṅ te wot ſpóẇednika dóſtate wutżbó — rozpomṅ, kak budzeſch
wuſpóẇedane rėchi polėpſchicż — ſtrachow ha pżileżnoſcżow ſo zdaluwacż.

<pb n="14"/>

5. Zkòntżṅe ṅezabòdż doſcżtżinicż.

Doſcżtżiṅacze ſkutki za naſche rėchi pżiſwuſcheja k pokucże; rėkaja
tohodla też pokutne ſkutki. To pak ſu tajke dobre ſkutki, kotreż ſamo
hiżon naſcha kruta winwatoſcż ṅejſu; hale kotreż rėſchnik z tém
wotpohladaṅom na ſo wozṁe, zo bó ſo wo ſwojim pokutném zmóſleṅu zdżerżaw
ha wobkrucżiw, — zo bó te wſchelake zwo ha ẇele pohorżka, pżez rėſchne
ſkutkwaṅo natżiṅene, tola nėkak zarunaw. Pokutné ſkutk k pżikwadej jo,
déż ſebi wo tajkim wotpohladaṅu jene heẇak dowolene ẇeſelo zapójeſch;
wėſtu, tebi heẇak deṙe ſwodżaczu jėdż habó napow wotcżehṅeſch; habó
wopótwaṅo towarſtwa zakazaſch; déż ſebi draſtu, kotruż ruṅe nuzṅe
ṅetṙebaſch, ṅekupiſch; pak heẇak tajke nėżto ſebi hoṙepowożiſch: to na
telej waſchṅo zalutowane pak hako jamożnu khudém ſobudżėliſch. Też to
hiżon bó tajki pokutné ſkutk bòw, déż ſebi prėdkwozṁeſch, jenu wėrnoſcż
pżi ſebi rozpominacż, ha pżi tém zpomóżne pohnucża wo ſebi wubudżecż. —

Nėkotre tajke pokutne ſkutki pżikaza rėſchnikej hiżon ſpóẇednik; ha
teſamo wuẇeſcż jo potém ſẇata pżiſwuſchnoſcż. Te wot mėſchnika
hoṙepowożene doſcżtżiṅeṅo pżiſwuſcha hako dżėl k ſẇ. ſakramentej pokuté,
ha rėka ſakramentalſke doſcżtżiṅeṅo. — Z tém pak ſo ṅeſṁedża pżeṁeṅecż
druhe pokutne ſkutki, kotreż ſebi kòżdé rėſchnik ſam hiżcżen prėkwozẇe
ha ſebi prėdkwzacż dérbi. Te wot ſpóẇednika nam hoṙekwadżene ſkutki ſu
po naſchej duchownej potṙebnoſcżi wuzwolene, jenoj lochke ha czéle
wėſte, tak zo móże kóżdé be wſcheje próczé zpóznacż, hatż jo deṙe toſamo
doṗelniw habó nicz. Dokelż ſu telej ſkutki lochke ha mawo, dérbimò ſami
nėżto pżiſtajicż ha z czéwa ſo próczwacż, tak ẇele dobroho hatż jenoj
móżno ha wo naſchich moczach lejżi, ſkutkuwacż. Woz ſebi pżi kóżdej ſẇ.
ſpóẇedżi tajke pokutne ſkutki prėdk.

<pb n="15"/>

Wot ſẇatoho wopraẇeṅa.

Wopomṅ ródṅe, żto maſch prėdk — ha żto dóſtaṅeſch, déż k bożomu blidu
pżiſtupiſch. —

Wopomṅecżo Jėzuſa, joho luboſcże, joho ſṁercże jo pżi tém wowna wėcz.
Dokelż bójſki zawożeṙ tutoho ſẇatoho ſakramenta ſam pżi joho nutsſtajeṅu
praẇeſche: to tżincże k mojomu wopomṅecżu! Ha ſẇ. Pawow praẇi: „tak
huſto hatż wó tutón khlėb jėſcż ha tutón kheluch picż budżecże, dérbicże
ſṁercż toho kṅeza zjeẇicż, dójż wón pżindże.“ To jo tón ſakrament teje
wėré ha luboſcże; kotréż też kommunion, to jo zjednoſcżeṅo rėka, dokelż
chczéſche Jėzus pżez ṅón bez ſobu ha ſwojimi wėriwémi najnutniſche
zjednoſcżeṅo zawożicż ha zdżerżecż. Każ naſch zbóżnik ſam praẇi: „żtóż
moje ṁaſo jė ha moju krej pije, tón woſtaṅe wo mni ha ja wo nim.“

Hale kajka jo twoja wėra, ha kajka twoja luboſcż? Dé bó Jėzus k tebi
praẇiw: pżecżelo! tżohodla ſé té pżiſchow? żto chczéw té wotmojicż, joli
z ṅetżiſtém ſwėdoṁom, bez prėdkwzacża ſwojoho nakazaṅa, bez
tżeſcżownoſcże ha pobożnoſcże ſo pżibliżiſch? Żtóż ſo to zważi, pżiſtupi
ṅedoſtojné ha zrėſchi ſo, każ japożtow praẇi: na cżėẇe ha kreji ſwojoho
kṅeza. Tohodla dérbi ſo tżwojek pṙedé deṙe pżepótwacż ha ſwoje ſwėdoṁo
ha wutrobu kedżbṅe pżeladacż, kajkej wonej pżed Bohom ſtaj.

Ṅebódż pak też bojazné, lubó kżeſcżijano! déż k bożomu wopraẇeṅu dżoſch.
Sé té pżecżiwo Bohu ha twojim bliſchim deṙe zmóſlené ha jo woprawdże
twoja kruta wola: ſo polėpſchicż — da ṅedaj ſo anicz pżez twoje
pṙedawſche rėchi, kotreż ſé hórczé wobżelnoſcżiw ha kotréchż ſé ſo wėrṅe
wuſpóẇedaw, — anicz pżez twoje ſwaboſcże ha ṅedoſpow<pb n="16"/>noſcże
wotraſchicż habó mawomóſnoho ztżinicż. Poniżuj ſo pżed Bohom ha dowėr ſo
na joho ſmėlnoſcż. Ruṅe tutón ſẇ. ſakrament budże tebe ze ſélnoſcżu
wobdaricż wo twojich ſwaboſcżach ha ze zpokojnoſcżu wo twojich
wobcżeżnoſcżach ha hoṙach.

Pobożnoſcż pżi ſẇ. wopraẇeṅu.

Do ſẇatoho wopraẇeṅa.

K Twojomu ſẇatomu blidu pżiſtuṗu dżentſa, mòj kṅeże ha Bożo! O daj mi
tola deṙe zpòznacż, żtoż nėtk prėdk mam ha ſebi k wutrobe wzacż te
zbożo, kiż ſo mi ſtaṅe! — Té, mòj bòjſki wumòżniko! ſé wo tutém najſẇ.
woblatku bez nami wėrṅe ha woprawdże pżitomné. Każ Té, wėtżné Bożo!
nėhdé wo naſchim cżėle z twojimi japożtowami wobkhadżeſche, tak widżu
Tebe nėtk pżedomnu na ſẇatém wowtaṙu. Ze ſẇ. Domaſchom chczu pżed mojim
pżitomném Bohom na kolena padnécż ha z nim wuznacż; „mòj kṅeże ha mòj
Bożo!”

Hako tajki chczejſch Té nėtkoj nutskhòd wzacż do mojej wutrobò; chczeſch
ſo nutṅe zo mnu zjednoſcżicż; chczejſch wſchė zpomòżeṅo twojich
zaſwużbow mi ſobudżėlicż; z pownoſcżu twojoho bòjſtwa wo mni bòdlicż; ha
moju duſchu zẇeſelicż ha wokżewicż z twojej ſẇatej pżitomnoſcżu. O mòj
Bożo! kak lubuẇeſch Té tżwojetże duſche, kiż chczejſch pżi wſchėm, żtoż
ſé za nas tżiniw, też ſam hiżcżen pżincż ha wo nami bòdlicż!

O mòj lubò kṅeże! żto ſém ja tżiniw, zo bòch hòdné bòw tajkolej zboża?
żto jo na mni, zo chczejſch ſo poniżicż, twoje bòdwo wo mni <pb
n="17"/>wzacż! Ach, nicz hako bóch ſebi tulej nadu zaſwużiw, hale dokelż
ju nuzṅe potṙebam; — nicz hako bòch ſo za doſtojnoho dżerżaw, Tebe wo
mni hoſpoduwacż, hale dokelż bez tebe wopuſchcżené bwudżu wo puſcżiṅe
toholej żiẇeṅa, żadam ha zdéchuẇu nutṅe k Tebi: pòj mòj lubò Jėzuſo, ha
woſtaṅ pżi mni! Té dżėn pżindżeſch ke mṅe hako mòj zbòżnik, zo bò z
dowėṙeṅom ha z nadżiju moju wutrobu naṗelniw. Té ṅechaſch ſṁercż
rėſchnika, hale zo bó ſo polėpſchiw ha żiwò bòw. Té ſam praẇiſch:
„pòjcże ke mṅe wſchitczé, kiż ſcże mutżni ha wobcżeżeni, ja chczu was
wolożicż.“ Ṅedérbjaw ſo k Tebi dowėricż, na tebe czéle zpuſchcżicż. O da
pżindż ke mṅe, mòj Jėzuſo! hako lėkar khoromu, zahòjicż rané mojeje
duſche! pżindż hako kṅez ṅebes ha zeṁe, wobohacżicż moju khudobu; pżindż
ṅebeſki khlėbe ha wėrné napòẇ duſchow, wokżeẇ ha poſélṅ moju wòdnu,
latżnu wutrobu. —

O zpodżiwne ha pòtajne zpomòżeṅo, kiż tutòn ſẇ. ſakrament nam ſobudżėli:
jow naſch duch nowo nadé dòſtaṅe; zhubenu ſélnoſcż k dobromu zaſé
nadeṅdże. Naſcha wutroba zraduẇe ſo wo Bohu, ſwojim zbòżniku, ha wo
nadżiji wėtżnoho żiẇeṅa. Haj duchowne zpomòżeṅo ha nutskomna nadobizna
jo huſto tak mnoha, zo też woſwabene cżėwo zhoni twoju ſẇ. pżitomnoſcż,
o Bożo! ha nowoho żiẇeṅa ſo ẇeſeli. Budżeſchli Té wo mni, mój Jėzuſo!
żto mi potém hiżcżen pobrachuẇe? za tżim mòw hiżcżen żadacż, déż wobſénu
Tebe, moje najẇetſche kubwo! —

Tak huſto hatż Tebe, mòj lubò Jėzuſo! pżi <pb n="18"/>tutém ſẇatém
wopraẇeṅu dòſtanu, mòżu ṙecz: zo ſé Té czéle mòj; hale ach, mòżu, kiż
ſém Tebe hiżon tak huſto dòſtaw, też praẇicż: zo ſém ja czéle twòj? Ach,
„ja ṅejſém hòdné, zo bò Té nutsſchow pod moju tſéchu, hale ṙek jenoj ze
ſwowom, ha wuſtroẇena budże moja duſcha,“ budże hòdna, Tebe dòſtacż.
Pòj, mòj kṅeże ha Bożo! pòj do mojej ṅedżakomnej, ṅeſwėrnej wutrobò,
kotraż hiżcżen tak na ſwėtném wiſé, ha ſebi tak ẇele dowėri. Lej, wo
hwubokej poniżnoſcżi podam Tebi moju wutrobu ha wſchitke moje ſtawò ha
proſchu: Té chczéw po twojim ſẇatém zpodobaṅu teſamo wudebicż, k hòdnomu
wobodleṅu twojeje bòjſkeje hordoſcże pżihotuwacż ha czéle pżeſtworicż.

Té, o dobrocżiwò kṅeże! pohladṅeſch ze zpodobaṅom też na ṅedoſpowne
pròczwaṅo: o woz da nadṅe hoṙe ha daj ſebi lubicż, déż ſo ſamoho czéle
Tebi podam. Té, mòj bòjſki wumòżniko! budżeſch kṅez ha porutżer, Té
ẇedżicżer ha pżecżel mojeje duſche! Wſchitkomu ſo wotṙeknu, ha Tebi
jentżczé ſo podam. Moje czéwo pżichodne żiẇeṅo budże zawėſcżi
wobſwėdſicż, zo ſém czéle twoje lubo poſwuſchne dżėcżo. Kòżde
wokomikṅeṅo, kotreż twoja nada hiżcżen mi popżeje, budże dżakpraẇeṅo za
ṅewupraẇitu luboſcż, kotruż mi dżentſa z nowa wopokażeſch; kòżdé wodéch
mojoho horta budże twoju khwalbu ſpėwacż; kòżde pohibṅeṅo mojich ſtawow
twoje ṁeno ſẇatoſcżicż; — kòżde pomòſleṅo duſche, kòżde pohnuwaṅo
wutrobò po twojim ſẇatém zpodobaṅu zwożene!

Kak blizko jo hiżon te ſtraſchne wokomikṅeṅo, <pb n="19"/>na kotreż ſém
ſo tak dowho pżihotuwaw — za kotrémż tak nutrṅe żadam. Każ jeleṅ żada za
kużowom wodé, tak żada moja wutroba za Tobu. Pòj, Té nutna żadoſcż
mojeje duſche; ha ṅekomdż ſo dlėje! O wò wſchitczé Sẇacżi bożi!
wobdajcże thròn ſmėlnoho wòtcza, mojoho ha waſchoho zbòżnika, ha
wuproſchcże mi nadu doſtojnoſcże ha hòdnoſcże. Jėzuſo! Tebi ſém żiwò!
Tebi chczu wumṙecż! Twòj zwoſtacż do wėtżnoſcże! Ja du, mòj Bożo! mòj
jandżel pėſtoṅ pżewodż ṁe. Amen.

Ṅeſtup żeni, mój kżeſcżijano! k ſẇ. wopraẇeṅu zdobom po ſẇ. ſpóẇedżi,
pṙedé hatż ṅejſé k najmeṅſchomu tulej modlitbu pobożṅe wuſpėwaw.

Do bożoho wopraẇeṅa ſpėẇe ſwużownik pżi wowtaṙu zjawnu ſpóẇedż.
Wobżelnoſcż hiżcżen jun krócż twoje rėchi, ha proſch Boho pżez Jėzuſa ha
joho zaſwużbó wo wodacżo.

Mėſchnik ſo potém k ludej wobrocżi, praẇiczé: „Bóh wſchohomóczné ſmėl ſo
na wami, wodaj wam waſche rėchi ha doẇedż was kwėtżnomu żiẇeṅu. Amen.”
Mėj krutu nadżiju, zo ſu tebi twoje rėchi wodate, joli ſé wſcho tżiniw,
żtoż wo twojej moczé lejżeſche, ſo za pżichodnoſcż polėpſchicż ha pwodé
wėrneje pokuté pżiṅeſcż, ha tak wodacża pżed Bohom ſo hódné ztżiniw.

Sẇate ẁoblatko wo ruczé, ṙekṅe mėſchnik tſi krócż: „lejcże jeṅo boże!
kotreż pṙecż bėṙe rėchi ſwėta!” Wopomṅ z nowa nutṅe ha ſtaj ſebi wo
duchu żiẇe prėdk: żto té dóſtaṅeſch! kwóṅ ſo hwuboko k zemi pżed Bohom,
kiż jo tebi tak blizko! k woṅeṅo ṅech pak jo znaṁo twojeje nutskomneje
wėré <pb n="20"/>ha poniżnoſcże; mėj też ſélne dowėṙeṅo do Jėzuſa,
twojoho wumóżnika.

Déż mėſchnik ſẇ. woblatko tebi na jazék powożi, praẇi wón: „cżėwo
naſchoho kṅeza Jėzuſa Kréſtuſa wobkhowaj twoju duſchu k wėtżnomu żiẇeṅu.
Amen.” Z tém jo zjawne wupraẇene, tżohodla Jėzus k tebi pżindże.
Zjednoſcżuj ſo tohodla czéle z Jėzuſom ha to na wėtżne! nitżo ṅeſṁe tebe
pżichodṅe ẇaczé wot joho luboſcże dżėlicż.

Po ſẇatém wopraẇeṅu.

Nėtk ſém namkaw, kotrohoż moja duſcha lubo ma, za kotrémż wona żada;
nidé ẇaczé Tebe ṅewopuſchcżu, mòj Jėzuſo! Żto mòże wo ṅebeſach ha na
zemi ṁe zbòżnoho ztżinicż hatż Té, mòj wumòżniko? Kak wòſoko ſé ṁe
pozbėnéw; z tżeſcżu ha z hordoſcżu ṁe wobdariw! Żto mòże ſwėt za mṅe
wobſénécż ze wſchėm ſwojim bohaſtwom! déż Té, moje najwòſche kubwo,
bòdwo wozṁeſch wo mojej wutrobe! — Żto budża mi wſchė ſwėtne ẇeſela, déż
Té, ṅebeſki kṅeże! mi dariſch wėtżne wokżecża! Żto budża mi tżwojetże
pżecżelſtwa? Té, o Jėzuſo! ſé jencżki wėrné pżecżel mojeje wutrobò.
Khwal moja duſcha ſwojoho kṅeza ha zraduj ſo wo Bohu, twojim lubwaném
zbòżniku. Té ſé, o kṅeże! nadṅe pohladnéw na twojoho ſwużownika; wòdnoho
naſécżiſch Té z kubwami ha pozbėṅeſch z procha poniżnoho.

Żto mòżu Tebi k dżakej wròcżicż, najlubſchi Jėzuſo! Ach to ṁe tak
zrudżi, zo ſém khudé, hubené ha nimam nitżo, żtoż bò ſo Tebi zpo<pb
n="21"/>dobawo. Té, o Bożo! jencżczé wote mṅe żadaſch: tu mi dżentſa
wopokazanu dobrotu wużiwacż ha luboſcż z luboſcżu wotrunacż. To dérbi
mòj dżak bòcż ha pwòd mojeje pobożnoſcże. Té, o wſchohowėdomnė! widżiſch
moju wutrobu ha wėſch, kak wėrṅe Tebe lubuẇu. —

O najdobrocżiwſchi Jėzuſo! Té ṅejſé ke mni pżiſchow, mòj dżak dòſtacż;
hale z nadu ha z dowėṙeṅom ṁe naṗelnicż: zo bòch be wſcheje bojoſcże
Tebi zjeẇiw, żtoż mi na wutrobe leżi. Tak da chczu rétżecż z Tobu wot
wobletża k wobletżu. Nicz wo bohaſtwo proſé twoje dżėcżo, nicz wo tżeſcż
ha ẇeſela. Wo to jenoj proſchu: popżej, zo bòch bòw, kajkiż Té ſé: tak
pobożné, tak Bohu zpodobné! Ja nimam poniżnoſcże ha ṅemòżu ſo
podcżėſnécż woli mojich ſtarſchich ha prėdkſtejeṙow; ṅemòżu ṁeltżecż ha
poſwuchacż. Té maſch poniżnoſcż bohacże; daj mi twoju poniżnoſcż, wo
kotrejż żwobju leżeſche — ha twoju poſwuſchnoſcż, z kotrejż bė hatż do
tſiczétoho lėta khudém ſtarſchim podaté. Ṅezcżerpné mórkotam wo kóżdém
kżiżu, déż tola wėm, zo wot Tebe, o Bożo! pżindże: o popżej mi twoju
zcżerpnoſcż, z kotrejż pod dṙewom cżeżkoho kżiża dżėſche. Najſẇacżiſchi
Jėzuſo! nichtòn ṅemòże, ha też ja ṅemóżu wo ſwojim powowaṅu tżiſté ha
poczcziwò wo zmòſleṅu ha ſkutkwaṅu ſo wobkhowacż, joli Té mi nadu k tomu
ṅepopżejeſch: o lin do mojej wutrobò najṙenſchu wſchitkich
poczcziwoſcżow, tu tżiſtotu. Wtżora, haj dżentſa hiżcżen wo ſẇ. ſpòẇedżi
ſém Tebi ſlubiw: tònlej rėch ... nidé ẇaczé woboṅcż; tamulej
poczcziwoſcż ... ſkutkwacż. O daj mi nadu, za <pb n="22"/>tém wòjwacż,
Té pżikwadże wſchėch poczcziwoſcżow! Lej moju wutrobu: wo wſcho to proſé
twoje dżėcżo nicz tżwojekow dla, hale jencżczé, zo bò ſo Tebi zpodobawo;
ja wėm, zo mòżu Tebe ha twojoho ṅebeſkoho wòtcza z tém zẇeſelicż.

Tebi, mòj Bożo! porutżu dżentſa też moje tżaſne ſtaroſcże: daj mi
wſchėdné khlėb — ẇedż ṁe pżeczé bez dobréch tżwojekow — pomhaj mi, ſebi
te powowaṅo wuzwolicż, kiż jo po Twojej bòjſkej mudroſcżi za mṅe
najzpomòżniſche; ṅetżin zo mnu po mojej, hale po twojej ſẇ. woli. —
Zakitaj ha poſélṅ ṁe wo bėdżeṅu napżecżo zpòtwaṅam. Té wėſch, żto jo za
mṅe ſtraſchne; tżin ṁe kedżbnoho na wſchitke ſtraſchne pżileżnoſcże ha
pomhaj mi, ſo téchſamòch zdaluwacż: lej, kṅeże! tam .... jow .... ſém ja
zrėſchiw! tamòn tżwojek .... tama khejża .... rubi mi ṅewinwatoſcż ha
mėr ſwėdoṁa! pòṅdu tam zaſe? nidé ẇaczé! wobkhowaj, zdżerż ṁe!

Żto bòch ja zawinéw, bòchli Tebe zaſé wopuſchcżiw! Twoju luboſcż z
ṅedżakom pwacżiw; twoju wòtczowſku ruku wot ſo ſtortżiw! Ṅebò rėch tżim
ẇetſchi bòw za mṅe, kiż ſém Tebe dżentſa dòſtaw? Bohurubeṅſtwo woboṅdże,
żtóż tònlej kaṁentné, wot tżwojetżich rukow natwaṙené tempel
woṅetżeſcżi; hale ſurowiſche bohurubeṅſtwo woboṅdu ja, joli duſchu,
kotruż Té dżentſa twojomu wobodleṅu wuzwoliſch — joli cżėwo, kotreż jo
twòj wėrné tempél, dé zaſé wėdomṅe pżez rėch woṅetżeſcżu. Jenoj zaſakwoj
wutrobe bò to mòżnò bòwo. —

Wodaj twojomu dżėſcżu, lubò Jėzuſo! kotreż ſwoju pobożnoſcż zkòntżicż
ṅemòże bez wo<pb n="23"/>pomṅecża ſwojeje ſwaboſcże. Ach, kak huſto ſém
hiżon ſebi prėdkwzaw: moje żiwo dné khodżicż pżed twojim ſẇatém
woblełżom — ha tak mawo mòj ſlub dżerżaw! Ze ſtrachom wopuſchcżu twòj
dom, lubò wotcze! — Tola tżoho dérbjaw ſo bojecż: wſchak chczeſch Té, o
kṅeże! zwoſtacż pżi mni! Tebe noſchu wo mni! ſém twòj ſẇaté tempél! —
„Nėtk ṅebudu ja żiwò, hale Kréſtus wo mni!“ Żto mòwo mi ṅemòżne bòcż pżi
twojej bòjſkej pomoczé? żto mi cżeżko padnécż pod twojim kréwom? z Tobu
pżedobòdu ſwėt! — pżewinu ſo ſamoho! — pżed Tobu cżepotaja helſke moczé.
Z dowėṙeṅom ha z nadżiju naſtuṗu tòn wot twojej ṅezkòntżnej mudroſcże mi
prėdkpiſané pucż wo żiẇeṅu. Ja wėm: zo budżeſch Té, joli ſo jenoj Tebi
czéle podam, wo wutrobe wſchitko dokoṅecż k twojomu bòjſkomu zpodobaṅu
ha wo żiẇeṅu wſchitko wodżicż k mojomu tżaſnomu ha wėtżnomu zpomòżeṅu.

Dérbjawo dé wo mojim żiẇeṅu te ṅezbòżne wokomikṅeṅo pżincż, zo zabudu na
Tebe, na Twoju dżentſa mi wopokazanu luboſcż: o da ṅewotwobrocż ſo wote
mṅe, mòj kṅeże ha Bożo! dżi za mnu z twojej luboſcżu, ha wowaj ṁe k
ſebi! pohladaj na mṅe z rózbu twojeje bòjſkeje zprawnoſcże, każ na Pėtra
nėhdé pohladné, zo też ja woteṅdu ha hòrczé wopwakam. Wobradż nadu
twojomu dżėſcżu pżez Jėzuſa Kréſtuſa, naſchoho kṅeza ha wumòżnika. Amen.

Daj, o kṅeże! zo wſchitczé, kotréchż ſé z jandżelſkej czérobu naſécżiw,
wo jandżelſkej ṅewinwatoſcżi pżed Tobu khodża. — Popżej, zo luboſcż,
kotruż ſé dżentſa wo nami zapaliw, ṅewu<pb n="24"/>haſṅe; ha dżak,
kotromż wutrobò zahoriw, ṅewoſwabi do wėtżnoſcże. Amen.

Tebe chczu ſtajṅe lubuwacż, k tebi ſo modlicż, tebe doſtojṅe wużiwacż, o
ſẇata hoſcżina! wo kotrejż ſo Jėzus Kréſtus wużiẇe, wopomiṅaṅo joho
cżerṗeṅa ſẇecżi; hoſcżina, kotraż duſchu z nadami wobdari ha zawdak
wėtżneje hordoſcże wudżėla. Amen.

Żonuwané ha z dżakownoſcżu khwalené bódż ſtajṅe najſẇacżiſchi ſakrament
wowtaṙa. Amen.

Cżiſchcżane pola K. B. Hiki w Budéſchiṅe.
