Spěwy za pěkne dźěći.

(Hłosy k nim su wot kantora Wólfa.)

1. Na róžownik.

Pój róžowniko z miłej ruku,

Nam ponjes módre fijałki,

Wozeleń haj a wupyš łuku,

Zo kwětkojta so zyboli;

Tež w zahrodach

A na brjóžkach

Njech kćěja twoje dźěćatka,

Kiž mjetel, pčółku kubłaja.

Pój róžowniko, pój we kćěwje,

Zo wožiwi nam wutroba,

Će kóždy ptačik w swojim spěwje

We lěsu, haju powita;

Wšě kćenička

Će pokhwala;

Kak sy ty luby, smějaty,

Wěnc pyšny tebi swjećimy!

Na pastwu skačo stadła dźeja,

A klinkot zasy słyši so;

Podešćowane zawonjeja

Wšě trawički najkrasnišo;

Haj k lubosći

Wšo wotući,

Štož žiwenje a wodych ma

A radosć wyššu začuwa.

2. Nalěćo a ptački.

Što to hwizda, woła, spěwa,

Što to šćerči, fifoli,

Hdyž so jasne njebjo směwa,

A dych ćehnje nalětni?

W haju, hatach, polu, holi

Zraduje so ptačina

W swobodnosći, w swojej woli

Po ćěsnosćach zawyska.

Posylń, nalěćo, mje k wěrje,

K nowej mocy, lubosći;

Twoja rjanosć njech mje ćěri

Khwalić Boha z ptačkami! —

3. Nazyma.

So złoći hižom nazymnje

Na płodach bohate!

Duž wotuć khwalba, wjeselje

A čućje dźakomne.

Hlaj, kak so błyšći zahroda

Ze sadom ličkatym,

Ta hałza z płodom zhibnjena

„Pój“ woła „pój tu sym.“

Tež worjech, bóz, pjeńk winowy,

Štož móža, přinjesu,

Lěs dawa hriby, jahody,

Hat słódnu rybičku.

Přat, pinca, łubja pojdaja.

Što pola darjachu,

Kaž całta běrny zesłodźa —

Khlěb khudych ludźi su.

Njech khwali rjane nalěćo,

Štóž kwětku lubo ma,

My pozběhajmy nazymjo,

Kiž płód na blido da!

4. Zajac.

Jako wčera popołdnju

Ja tam stejach při kjeŕku,

Wuleći tam zajac won,

Běžeše prječ přez wuhon;

Khwilčičku wón wodychny,

Winy so do husćiny.

Wbohi zajaco, kak sy

Na swěćje ty tyšeny!

Njekhodź burej do kała,

Dha tebje njezatama;

Wostaj dźećel na pokoj,

Dha sy luby zajac mój.

Jeno twoja womłódnosć

Načini ći hubjenosć;

Jěz, štož mjeza napłodźi,

Dha će nichtón njehoni;

Hdyž sej z dobrym radźić daš,

W swěćje měr a pokoj maš.

Před hajńkom lěz do kjeŕka,

Zahrjebaj so do lisća;

Njesmorč, dha će njesłyši,

Tebje dalje njetyši;

Pos tam njewuslědźi će,

Z hajńkom k holi poběhnje.

Lišku njech tam popanje —

Nichtó tu nježaruje,

Dokjelž falšne zwěrjo je,

Kotrež kury kóncuje,

A tež druhjej zwěrinje

Přikrótši rad žiwjenje.

5. Zyma.

Štó je ta mócna kralowa,

Ma krónu swěćatu,

Thrón běły, jasny wot sněha

A sceptaŕ wot lodu?

To zyma je, ta mužica,

Kiž dźerži na krute,

Haj, hdyž zo kładźe do dźěła,

Dha wšitko pikoce.

Štó piše róžje, hałozy

Na škleńcy woknowe —

Štó barbi jenož dychajcy

Ći ličko róžojte?

To zyma je, ta moleŕka,

Kiž tajkje khumšty wě,

Haj, módre barby přidawa,

Hdyž čerwjene su wše.

Štó je, kiž štomy popójša,

Kaž k dźěsću božemu —

Štó woła k lóštej woženja

Na lód a ze sanku?

To zyma je, ta sněhaŕka,

Kiž běły saje sněh,

A zemju rjenje wodźewa,

Hač přindźe nalěćje!

6. Hodowny spěw.

O, lube bože dźěćo ty,

Kiž za nas dźěći přišło sy,

Měj dźak za bože dźěćastwo,

Kiž sy k nam z njebjes přinjesło.

Ty z njebjes delje přindźe k nam,

Zo wodźiło by k njebjesam;

Ty bože krasne znamjo sy,

Zo byli my tež njebjescy.

K nam delje, bože dźěćatko,

Će přewodźichu jandźeljo:

Njech mje tež jandźel přewodźa

Na puću mojoh žiwjenja.

O, lube bože dźěćo, ty

Do swěta khude přišło sy:

Dha wobradź mi tež spokojnosć,

Zo mam na swojich kubłach dosć.

O, bože dźěćo njebjeskje,

Tak ponižne a lubozne:

Ach daj, zo sym ći podobny,

Twój luby swoje žiwe dny.

O, bože dźěćo, žohnuj mje

Ze wšěm, štož mi tu zbóžne je;

Njech we skutku a we mysli

Sym bože dźěćo wobstajnje.

Ćišćane pola K. B. Hiki w Budyšinje.
