Potżinki Bóhßkich Póczcziwoſczow.

Potżink teje Wėŕe.

OBożo! té wėcżna Wėrnoſcz! Ja krutże wėru: zo ßé té jedén wo Bócżu, ha
troji wo Perſonach, Bóh Wótcz, Séhn, ha Duch ſẇaté. Zo ßé té Stworicżer
ha Zdżerzer ſchich Wėczow. Zo ßé té ſprawné Sudnik, kiż wopwacżeſch
dobre Skutki z wėcżnej Zbóżnoſczu, ha ſchtrafujeſch Rėchi ztej Matru
teje Hėle, ha toho Tżiſcza. Ja wėru: zo jo moja Duſcha ṅeßṁertna; ha zo
o Bożo! twoja Bóhßka Nada jo k wėcżnei Zbóżnoſczi nuzna. Ja wėru: zo té
Séhno Bożi ßé ßo Cżwojek narodżiw wot Marije teje Kṅeżné, ha zo pżez
twoje Cżerpeṅo, ha Wumrecżo ßé nas Cżwojekow wumożim. Teiż zo ßé
pżitomné z twojim Bóhſtwom ha Cżwojeſtwom wo najßẇatiſchim Sakramentże
toho Wowtaṙa. To, ha ſcho druhe, żtoż ßé té mói Bożo! pżez tu ſẇatu
Romßku Khatolßku Czérkey k Wėreṅu nam prédkſtajiw, ja tohodla krutże
wėru: Dokelż ßé té ſcho to zjewiw, kiż ßé té ta wėcżna Wėrnoſcż, kotréż
ṅemóżeſch vacż, ha jebacż, anicz jebané bódż.

Potżink teje Nadżije.

Wo tej ßamej Wėre, ßo ja wot tebe nadżiju, o mój naidobrocżiwiſchi Bożo!
zo budżeſch té mi moje Rėchi wodacż pżez te Zaßwużbé Jėzußa Kréſtußa, zo
budżeſch mi wodacż tak deṙe tu Winu téch Rėchow, hako teiż tu Rėchow dla
zaßwużenu Żtrafu. Ja ßo teiż nadżiju, zo budżeſch mi Nadu dacż, zo bóch
ja ſche twoje Kazṅe mów dżerżecż. Ha zo po tém hubeném Ziweṅu budżeſch
mi Nebeßach dacż tu wėcżnu Zbóżnoſcz. To ſcho pak ßo ja wėſtże wot tebe
nadżiju tohodla: dokelż té ßé ṅeſkóncżṅe miwoſcziwé, zo czeſch dacż; té
ßé ſchohomóczné, zo móżeſch dacż; té ßé teiż ßwėrné wo twojich
Slubeṅach, zo budżeſch dacż. Wo tejßamej Nadżiji ja żadam k Nebju, ha po
Smertżi najkhétziſcho k tebi pżindż, ha tebe mojoho Boha wėcżṅe widżecż,
lubuwacż, ha kwalicż, dokelż té ßé ta neſkóncżna Dobrota, ha moja wėcżna
Zbóżnoſcz.

Potżink ṅedoſpowneje Żelnoſcze.

Ha dokelż ja wėru, mój Bożo! zo ßé té ſprawné Sudnik, kiż dobre Skutki
wopwacżeſch z wėcżnej Zbóżnoſczu, Rėchi pak ſchtrafujeſch z tej Matru
teje Hėle, ha toho Tżiſcza, tohodla jo mi żel ſchich mojich Rėchow dla,
ha ßo kaju, ha mam je wo Hramotże: Dokelż pżez teßame ßém zaßwużiw tu
ßurowu Żtrafu teje Hėle, ha ßém zubiw twoju Nadu, ha wėcżnu Zbóżnoſcz.

Potżink teje Luboſcze, ha doſpowneje Żelnoſcze.

Wele jaczé pak, dokelż ja wėru mój Bożo! zo té ta najwóſcha ha
ṅeſkóncżna Dobrota ßé, ja tebe tejeßameje twojeje ṅeſkóncżneje Dobroté
dla woſche ſchoho lubuju. Ha z tejeßameje Luboſcze jo mi ſchich mojich
Rėchow jara żel, ha mam je wo Hramotże jeno tohodla: dokelż ßém pżez
teßame tebe mojoho Boha roznėwaw, kiż ßé té ßam wo ßebi ta najwóſcha
Dobrota. Z tejeßameje Luboſcze, mój Bożo! ja ßebi teiż krutże prėdkberu
moje Żiweṅo polėpſchicż, ha nicz jaczé tebe z Rėchom roznėwacż, ha czu
ſche twoje Kazṅe dżerżecż.

Kwėdzeṅu: zo Swoja Sẇatoſcz tón Romſki Bamż Benedict tón ♣XIV.♠ jo tón
28. Dżeṅ toho Januaria, Lėtu 1756. ſchitkim, kotziż budża Potżinki téch
Bóhßkich Póczcziwoſczow pobożṅe ha z Wutrobé ſpėwacż, wudżeliw k prėṅom:
powné Wotpuſk wo kóżdom Mėßaczu pżez czéwe Lėto, koztiż je ſchėdṅe
ſpėwaju. Tónßamé pak, kiż cze jon dóſtacż, dérbi ßebi jedén Dżeṅ wo tém
Mėßaczu po ßwojej Woli wubracż, k Spowedżi, k Bożom Blidu hicż, ha
ſpėwacż wotpuſkne Pacżeṙe: hako ßédém Wottzje naſchow, ßédém Strowéch
Marijow, ha jenu Wėru na te Mėneṅo teje Czérkẇe, kotre jo: za Pżibėraṅo
teje Khatolſkeje Czérkẇe: Wukoreṅo téch Kheczarſtwow: ha za Mėr ha
Pżezjenoſcz ſchitkich Kżeſczianſkich Wérchow. K druchom: jo wudżeliw
Wotpuſk ßédém Lėt, ha tak wele Quadragenow, kaiż tżaſto hacż jedén
teßame Potżinki pobożne wuſpėwa. Kotrejż wobej Wotpuſkaj móżetej teiż za
khude Duſche wo Tżiſczu cżerpjacze hoṙewopruwanej bódż.
