Pohrjebne khěrluſche,

woſebje zrjadowane

za

khróſcźanſku woſadu.

Budyſchin 1865.

Cźiſchcźał L. A. Donnerhak.

Pſchi bożej mſchi za wotemrjetych.

1. ♣Kyrie.♠

1. Knježe, ſpomń wſchak wulcymyſnje na te duſche we cžiſcźu; ſpuſchcż
jim wſchitke ſchtrafy ſmělnje, wuwjedź je k wotpocžinku. Njedaj jim tam
dlěje bycź, ſměl ſo nad nimi tón krócź; njedaj jim tež cžakacź dlěje,
wěcžne zbožo njech je kryje.

2. Wone žadaja cźe widźecź tam we twojim kraleſtwje, z tymi zbóžnymi cże
khwalicź, khwalicź cźe do wěcžnoſcźe. Bědźił runje za nje ty Knježe Jězu
Kryſchcźe ſy! Ty ſy wumrjeł za nje ſobu, njech ſu nětko wěcžnje z tobu.

3. Wuſłyſch Knježe naſchu próſtwu, kotruž za nje cžinimy; pſchikrótſch,
ſpuſchcź jim tu jich cžwilu, za to my cźe proſymy: wrócź je k ſwójbam
njebjeſkim, ſwěcź te wěcžne ſwětło jim. Dopjelń nětk jich zdychowanjo,
daj jim wěcžne wotpocžwanjo.

4. Knježe my cźe za te ſtawy proſymy, kiž njejſu tu; za tych bratrow, za
te ſotry, kotſiž wotemrjeli ſu; kiž ſchcźe w cžwili žałoſcźa, za pomoc k
nam wołaja; kiž tam z tawzynt žadoſcźami žadoſcźa za njebjeſami.

5. Směl ſo Knježe nad duſchami, kotrež droho wumohł ſy; zwjeſel wſchak
je z njebjeſami, wzmi je k ſebi, hdźež ſy ty. Wuwjedż je z tej cžwile
won, ſchtrafy kónc o njech jo wſchón! zo cźe bychu z Jandźelemi wěcžnje
kcźili z khěrluſchemi.

<pb n="4"/>

2. ♣Graduale.♠

1. Tón dźeń, o dżeń toho hněwa, budże ſwět wſchón ſpalicź z cyła; David
ze Sibyllu ſpěwa.

2. Kajke budźe tehdym žrjenjo! Kajke nam to zrudne ſcźenjo! hdyž bdźe
ſudźicź bože Jehnjo.

3. Boža truba budźe trubicź, wſchitkich morwych horje budżicź, nichtó
njebdże móc ſo zhubicź.

4. Hdźe ja hubjeny b’du woſtacź? Kajkoh’ rycžnika ſej pytacż, hdyž b’dźe
ſprawny lědym wobſtacź.

5. Spomṅ, o Jězu! zo ſy w mjaſu pſchiſchoł, pytacź zbóžnoſcź naſchu;
njezhub mje w tymſamym cžaſu.

6. Pytajcy mje ſedźiſch ſprócny, wumrjeſch za mnje cyle lacžny; ach!
njech njej’ wſchak twój ſkutk prózny!

7. Sprawny ſudniko, mój Knježe! njech mje twoja luboſcź wježe, prjedy
hacž ſmjercź pſchińdźe bliže.

8. Směl ſo tehdym, dobry Jězu! wěcžny měr daj po tym kſchižu,
wotpocžwacź jim w ſwojim Knjezu.

3. ♣Offertorium.♠

1. O Jězuſo mój Zbóžniko! Ty kralo wſcheje cžeſcźe. Wuſłyſch hnadnje,
proſymy, naſche požadoſcźe.

2. Ach wumož je wot ſtyſknoſcźe, tych wotemrjetych duſche. Tróſchtuj
wſchě a wuwjedź tež je tam z teje cžwile.

3. O pomhaj jim, cžiń hnadu wſchěm, je wutorhń cźěmnej mocy; tak b’dźe
to, hdyž jeno ty pſchěſtrjeſch twojej rucy.

4. Twój Jandźel je njech dowjedźe tam horje k wěcžnom’ měru, kotryž
Abrahamej ſy ſlubił na joh’ wěru.

<pb n="5"/>

5. Spomń na to wſchak, zo tola tak ſy wjele wažił na nje. Wzmi tón
wopor, kotryž my, woprujemy za nje.

4. ♣Sanctus.♠

Tſi krócź ſwjaty prajmy Bohu Knjezej z cyłej wutroby, kiž nam pſchecy
dawa hnadu, a tež wſchědne dobroty. Wſchitko k njomu kłoni ſo, wſchak
tež wſchitko joho jo. Kiž tu pſchińdźe woprowany, tón budź wěcžnje
žohnowany.

5. ♣Benedictus.♠

1. Kiž ſy z njebes dele pſchiſchoł, dał ſo k jědźi naſchich duſchow,
žiwy khlěbje njebjeſki! Budź ty naſche poſylnjenjo, naſcha móc o bože
jehnjo, nětko a tež we ſmjercźi.

2. Tež te duſche wužiwachu, prjedy hacž ſo pſchecżahachu, teje jědźe w
žiwjenju. Wzmi je Knježe horje k ſebi, zo tam byłe k cžeſcźi tebi,
tróſchtuj je we cźeŕpjenju.

6. ♣Agnus Dei.♠

1. O Jehnjo bože, Jězuſo! kiž za hrěch chcyſche woſtacź tam na kſchižu,
o Zbóžniko! Daj tróſcht a hnadu dóſtacż tym duſcham, kiž tam žałoſcża w
tym cžiſcżu, w lutym horju; tam wone k tebi žadoſcźa, ach wzmi je horje
k njebju.

2. O Knježe, połny dobroty, o ſpomń wſchak na jich jaſtwo! Ty widźiſch
je kaž ſyroty, ach zjeẇ jim twoje ſwětło! Ty ſwětło teje zbóžnoſcże, kiž
do wěcžnoſcźe ſwěcżi, a kotrež tež do wěcžnoſeźe tam widża wſchitcy
ſwjecźi.

<pb n="6"/>

Smjertne a pohrjebne khėrluſche.

♣I.♠ Pola małych dźěcźi.

7.

1. Ja dźěcźatko ſo małe na tón ſwět narodźich; kak je ſo khětſe ſtało,
zo jón zas wopuſchcźich! ja cyle njewěm, ſchto lóſcht, a ſchto jo
žiwjenjo; ſchto ſwět, a ſchto jo hordoſcź; ſchto zło a dobre jo.

2. Te moje cźěłko zaſy ſo dyrbi zemi dacź; tom’ wobrócź nima mocy tón
nan, ani ta macź; o njerudźtaj ſo pſche mnje, wón jo mje wamaj dał; nětk
dżak jom’ prajtaj za mnje, zo jo mje k ſebi wzał.

3. Ja pſchez joh’ wulku hnadu tam wěcžnu radoſcź mam; a za tej ſmjercźe
ſchkodu ſym runja jandżelam; tež budże moje cźěłko zas kraſnje wožiwicż,
a a za tej zemje lěhwko ſo w njebju wjeſelicż.

4. Bóh Knjez, mój nano, macżeŕ! daj wamaj dobru nóc! wſcho zło wón wot
waj zacżěŕ; jo lěpje w njebju bócź. Bóh daj! tak žiwi bóli, zo po tej
ſmjertnoſcźi ſo tam zas widżecź móhli w tej wěcžnej radoſcźi.

8.

1. Ja wot mojeju rodżicźerjow, kotrajž mje lubowaſchtaj tu, hdźež ſtej
nětk wocži połnej ſylzow, nětk zaſy k mojom’ wótcej du; tam horje do
joh’ kraleſtwa, kiž fromne dźěcźi lubo ma.

2. Ně, ně! mi nicžoho žel njejo, zo dyrbju tón ſwět wopuſchcżicź; tu
zraduju ſo pſched nim ſtejo, zo ſměm nětk k Bohu pſchiſtupicź. Haj, zo
jo mi tu hnadu dał a hnadnje jo mje k ſebi wzał.

<pb n="7"/>

3. Tu njeſłyſchi ſo žana žałoſcż, nic ſtaroſcź, žana hadrija. Tu we
měrje ma wſchitko radoſcż, tu duſcha jo bjez cźeŕpjenja a widżi bože
woblicžo, kaž hwězdow ſwětło ſwěcźi ſo.

4. Ja pſchi kromje ſym mojoh’ rowa, tu do njoho mje hrjebajcźe; tu
duſchu pak mój Bóh mi ſkhowa, wo tu ſo wy njeſtarajcźe. Njech cźěło nětk
tu ležo ſpi, hacž Bóh je z duſchu zhromadżi.

♣II.♠ Pſchi pohrjebje młodźenca abo młodeje holcy.

9.

1. Runje w mojich młodych lětach ja tu ležu na tych marach; wſchitke
kcźenjo zhubi ſo, wſchitko na mni zymne jo.

2. Hlej te róže mojej’ licow zwjadnyłe ſu, tež tej’ hubow; prjedy
běſchtej cžeŕwjenej, nětk ſtej cyle zblědnyłej.

3. Mój cžas jo ſo nětko minył; ſtawy proſte, jazyk zhinył; wſchitko jo
ſo ſtajiło, wſchitko zo mnu wumrjeło.

4. Ja ſym kaž te młode ſchcźěpki, runje jako prěnje kwětki, kotrež rano
młódne ſu, pſchipołdnju pak zapanu.

5. Dobru nóc, ty rjana hola, łuki, zahrody a pola; a ſchtož něhdże na
ſwěcże młodych ludźi zawjedźe.

6. Ja was njeb’du wjacy hladacź, ja chcu nětko druhdże khwatacż;
pſchetož ja nětk k Bohu du, hdżež tež wěcžnje woſtanu.

7. Waſche cżěło budźe runje cžerwjam k jědżi, kaž te moje; tohodla ſo
hotujcźe, wy wſchak runje ſmjertni ſcże.

<pb n="8"/>

10.

1. Nětk žiwjenjo jo pſchiſchło k kóncu, wſcha nadźija jo ſpanyła. Schtó
móže mjezu ſtajicź ſłóncu? Nichtó. Smjercź wſchitkich w mocy ma. Kaž
khudy, tak tón bohaty, jo kóždy ſmjercżi podaty.

2. Kaž cyle prózny na ſwět pſchiṅdu, dha tajki du tež zaſy won; nic
nicžo njebjeru ja ſobu, tež njerodżu wjac wo mój dom. Wſcho zdźeržcźe
ſej, a ſchtož mam ja ſo dźělcźe; ja du do rowa.

3. Ale jene dyrbju ſobu pſchinjeſcź, ach moje ſkutki za mnu du. Mój
ſudnik b’dźe mje wótrje praſchecź. O Knježe, ſchto cźi wotmołwju? ja ſym
cźe huſto rozhněwał; kaž dyrbjach, njejſym lubował.

4. Pak tola hiſchcźe jo tu pomoc, a ta ſy Jězu Kryſchcźe ty! Kiž toho
cyłoh ſwěta žadoſcź a wumóžnik wſchěch ludźi ſy. Ach haj, ty budżeſch
hnadny mi, ta twoja krej mje wucžiſcźi.

5. Ach, pohladajcźe na te mary; hlej, nam ſo wſchitkim jenak dźe. Tak
derje młody jako ſtary ſnadź lětſa za mnu pocźehnje. Dha dajcże zo mnu
nětk tón krócź tom’ ſwětej, hrěchej dobru nóc.

♣III.♠ Pſchi pohrjebje wotroſcźenych.

11.

1. Smjercź wacži ſo za žiwjenjom, a nikoh’ kedżbu nima; prjecž wozmje
wſchitko z korjenjom, a ze ſobu hracź njeda. Te žiwjenjo tak minje ſo
kaž dym a kad w tym lofcże; nic bohatſtwo, nic kraleſtwo wſchak płacżi
pola ſmjercźe.

2. Hdyž pſchińdźe twój cžas poſleni, dha rěka: Měj ſo derje. Wón kóždy
dźe cźe woſtajſchi, a na <pb n="9"/>kedźbu ſo bjerje. Ty jeno ſam hicź
dyrbiſch tam, a cźahnycź cuzu drohu; ſchtož dobre ty ſej zradźił ſy, to
wozmjeſch jeno ſobu.

3. Wón nichtó prajicź njemóže, a njewě, hdy bdże wumrjecź; hdyž
pſchiṅdże ſmjercź a zakłapje, b’dźe wotewricź ji dyrbjecż. Schtož
nadeṅdże, njelutuje, njech młody jo, njech ſtary; tak mócnoho kaž
nizkoho, wſcho cźiſnje na te mary.

4. Dha hotuj ſo, o cžłowjecže, a wachuj we wſchej ſwěrje! njech
pſchińdże ſmjercź, hdyž wona chce, dha ſtejiſch z Bohom derje. Dha
móžeſch ſo na bědźenjo podacź, a z njeju ſpótacź; hdyž zbóžne jo te
ſkóncženjo, b’dźe Bóh cźi krónu podacź.

5. Daj nimo hicż wſchěm ſtworjenjam, a lubuj twojoh’ Boha; ſchtož
zhubiſch tu, jo dobytk tam, to njej’ cźi žana ſchkoda. Daj Bohu wſcho,
ſchtož twoje jo, hacž budże tebje wołacż; tak budźeſch ſo a žiwjenjo tej
twojej’ duſche ſkhowacź.

12.

1. Spi dha luby bratſe (luba ſotra) ſpi, w twojim rowje w dobrym měrje;
tu cźe nichtó njerudźi, tu ty wotpocžujeſch derje. Wotpocžink tón Knjez
daj cźi, hacž cże zaſy wubudźi.

2. Spi w tej khłódnej zemi, ſpi; tu hdżež naſchi wótcy leža; ſpi, hacž
truba zatrubi, potom budźe tu ta khěža twojoh’ cźěła zaſy ſtacź, a wſchi
morwi zeſtawacź.

3. Twoje cżežke cźěło tam z jaſnoſcźu bdże wobdarjene, ty je budźeſch
widżecź ſam do ſchwižnoſcże wobrocźene; ſpěſchne wone budże tak, kaž tón
wětſik, kaž tón ptak.

<pb n="10"/>

4. Tuta ſylna nadźija tróſchtuje tych wopuſchcżenych. Lubi, njepłakajcże
dha, nježarujcźe wumóženych, pſchetož tam pſchez Kryſta. krej z tej jich
duſchu derje ſtej’.

5. Tuta budźe wěſcźe tam z ſłódkim manna naſycźena. Tam jo runja
jandźelam k wěcžnej cžeſcźi pozběhnjena. Kſcheſcźijenjo dźicźe tam,
Jězus na was cžaka ſam.

13.

1. Donjeſcźe mje k mojom’ rowej, zo te cźěło wotpocžuje; po žadoſcżi jo
to mojej, tam mje jeno donjeſcźe. Ja ſym dyrbjał dźěłacż cźežcy,
wſchědnje w mojej ſtaroſcźi; nětk ſo lěham, a ſpju ſłódcy, hacž mje
Jězus wubudźi.

2. Derje tym, kiž dokonaju zbóžnje ſwoje žiwjenjo; kiž ſo pſchecy měrnje
maju, njemoli jich ſtaranjo; njecžini jim horcu hłowu, njeſchkodźi jim
žana móc. Donjeſcźe mje k mojom’ rowu, to ja žadam; dobru nóc.

Pola dźěcźi.

3. Kiž wój cźehnjeſchtaj mje horje, lubaj ſtarſchej, dobru nóc; nětko
ſteji zo mnu derje, to je wſchitko boža móc. Wój drje myſleſchtaj, zo
budu podpjera waj ſtarobje; nětk wój dźetaj zo mnu k rowu; to dźe wamaj
k wutrobje.

Pola mandźelſkich.

4. Tebi poſlenju nětk praju, luby mužo (luba žona) dobru nóc! Ja cźe do
zrudoby ſtaju, Bóh tón Knjez budź nětk twój ſchóc. To je boža wola była,
my ſmy ſmjercźi poddacżi; jeno zo Bóh duſche ſkhowa. Za wſchu ſwěru dźak
budź cźi.

<pb n="11"/>

Pola ſtarſchich.

5. Lube dźěcźi, waſcha žałoſcź dźe mi jara k wutrobje. Bóh pak napjelń
moju žadoſcź na wami nětk nadobnje. Dźeržcźe moje rozwucženjo, kotrež
dach wam w žiwjenju; njedajcźe ſo zawjeſcż jeno, ſpomńcźe na mnje z
wutrobu.

6. Pſchecźeljo mje lubowacy, bratſja, ſotry, dobru nóc! dobri ſuſodźa a
znacźi, hlejcźe, prjecž jo moja móc; złamanej ſtej mojej wocži, ſwětła
wjacy njewidźu. Smjercź mje hižom rózno kocži, ſpomńcźe na mnje z
wutrobu.

14.

1. Te cźěło chcemy pohrjebacź, z tej nadźiju ſo tróſchtowacź, zo wěſcźe
na tym ſudnym dnju bdźe horje ſtanycź k žiwjenju.

2. Wſchak zemja jo, a wot zemje, a do zemje tež zapanje; z tej zemje
budże horje ſtacź, hdyž boži hłós b’dże zawołacź.

3. Ta joho duſcha žiwa jo, ma pſchi Bohu te bydlenjo; kiž ju jo wumohł
wot hrěcha pſchez ſwojoh’ ſyna Khryſtuſa.

4. Nětk wotpocžink te cźěło ma, a ſpi hacž do ſudnoho dnja; tehd’ wone
pak zas wožiwi, hdyž Bóh wſchěch morwych wubudźi.

5. Bóh za tu cžaſnu ſtyſknoſcź da tym ſwojim tam doſcź wjeſela, hdźež
budźa ſtacź we radoſcźi, kaž ſłónco we tej jaſnoſcźi.

6. Dha dajmy jom’ wotpocžowacź, a tež ſo tak pſchihotowacź, zo bychmy w
naſchim ſkóncženju tróſcht měli k wěcžnom’ žiwjenju.

7. To pomhaj Jězu Kryſchcźe nam, kiž ſy nas <pb n="12"/>ſmělnje wumóhł
ſam, pſches twoju krej a hórku ſmjercź; budź tebi z khwalbu wěcžna
cžeſcż.

15.

1. O ſłowa połne ſłódkoſcże: Pójcźe, kiž žohnowani ſcźe! O kak bych ja
ſo zradował, hdy bych te ſłowa wuſłyſchał.

2. Schtó jo tón, kiž je wołany? Tón wot Boha žohnowany. Schto bych ja
prajił we myſlach, hdy bych ja nětk był w njebjeſach?

3. Ach ja bych Boha žohnował, zo jo mje hnadnje k ſebi wzał, zo jo mje
wumohł wot hele, ſym žiwy z nim do wěcžnoſcże.

4. O mała ſłužba, wěcžna zda! Schtryt krótki, króna woſobna. Nětk wulki
Božo, ty ſy mój, a ja mój Knježe nětk ſym twój.

5. O běch cźe jeno lěpje znał! o běch cźe bóle lubował! Ach, kſchiža
płody ſłódke ſu, tych wužiwam ja nětko tu.

16.

1. Mi wutrobnje ſo ſtyſchcže po zbóžnym ſkóncženju; ach hladaj, Knježe
Kryſchcże, na moju zrudobu; ja chcu rad k tebi ſtanycż, a z toho ſwěta
hicź, ja k njebjeſam chcu cżahnycź, pſchińdź Jězu ſkoro pſchiṅdż.

2. Hacž žiwjenjo jo ſłódke a ſmjercź ſo hórka zda: dha wěm, zo za te
krótke mi Bóh te wěcžne da; hdyž duſcha z cźěła wuńdźe pſchez zbóžne
ſkóncženjo, dha k wjeſołoſcźi póńdże, ſmjercź jo mi dobycżo.

3. Njech cźěło ležo w rowje te cžeṙwje ſcyruju, dha wſchak po božim
ſłowje je na tym ſudnym dnju bdźe Kryſtus cžinicż kraſne, zo budźe
zaſwěcźecż tam jako ſłónco jaſne, ſmjercź njem’že zeſchkodżecż.

<pb n="13"/>

4. Dha dobru nóc nětk mějcźe, wy moji najlubſchi! a Bohu ſwěrni ſtejcźe
pſchi waſchej zrudnoſcźi; tež budźcźe w prawej wěrje, my toho wěſcźi
ſmy, zo tam w tym wěcžnym měrje ſo widźecż budżemy.

17.

1. Nětk kónc jo teje prócy, dżi tam a wzmi tu zdu. A połož twojej rucy,
hdyž wotpocžink jo tu. Tu zdu jo polubił Bóh a tež zapłacżił tym, kiź tu
młodoſcź wucža. Dźi, ty ſy zaſłužił.

2. Ty wucžeſche tu młodoſcż, ſchtož k wucžbje ſłuſcheſche; wſchu
wopokaza ródnoſcź, ſo z njeju modleſche. Ta twoja ſtaroſcż tu bě jeno na
wucžbu, a kak by twoju młodoſcź tež twarił k wužitku.

3. Wſcho dobre ſy ty radźił tej twojej młodoſcźi; ju k póceżiwoſcżi
wodźił a k bohabojoſcźi. Sy z cžeſcżu wucžił to, ſchtož žada Bóh, a
wſcho, ſchtož po tej winojtoſcźi za kſcheſcżijanſtwo jo.

4. Ty k božej majeſtoſcźi ſo wſchědnje modleſche, a k jeje wjetſchej
cžeſcźi te dźěcźi cżehnjeſche. Te dżěcżi ſpěwachu, dżak Bohu prajachu,
za draſtu, jěſcź a ſtrowoſcź, to wſchitko z nutnoſcźu.

5. Nětk dźi dha we tym měrje, o ſwěrny wotrocžko! tam po tej twojej
ſwěrje, hdźež wěcžnje derje jo. Ta twoja ſłužba wſcha bě cyła za Boha;
dha dźi, a dóſtań krónu, ta jo cźi hotowa.

18.

1. Swěrny wucžerjo, k tej cžeſcźi powołany wot Boha; dźi nětk po wſchej
wobcźežnoſcźi, dźi nětk k měrej do rowa. Twoje wowcy wopuſchcźene rudźa
ſo a płakaju; cejch jo, zo ſu napaſene, zo cźe lubowałe ſu.

<pb n="14"/>

2. Ach tón hort, kiž jo je wucžił a je mócnje tróſchtował, někotroho z
ſpanja zbudżił, tón jo nětko dorycžał. Tutón jazyk, kiž jo radźił wſchěm
tak wjele dobroho, mjelcži: kiž jo wjele ſadźił do toh’ klina božoho.

3. Tuta ruka, kiž jo huſto žohnowanjo dawała; a tón pucź na prawe měſto
do njebjes pokazała, ta jo zymna. Wón jo nětko wotpocžink ſwój namakał,
ſchtož jo zamohł, cžinił wſchitko, wón jo derje dokonjał.

4. Z želnoſcźu cże pohrjebany; tola w. naſchich wutrobach zapiſanoh’
tebje mamy, zdźeržimy tež we myſlach. Schtož ſy wucžił, chcemy pomnicź
ſebi naſche žiwe dny. Ty ſy pomhał pucż nam płonicź. Bóh budż wěcžnje
khwaleny.

5. Spomń tež na nas twoje wowcy, hdyž ty pſchiṅdżeſch k Bohu nuts: Wón
chcył dźeržecź ſwojej rucy nad nami pſchez tutón pucź, hacž ſo bědźimy w
tym ſwěcźe, a tež hnadnje zwarnowacź duſchu w naſchej ſmjertnej hěcźe,
hacž b’dże tež nas powołacż.

19.

1. Nětk dobru nóc ja dawam, zły, falſchny ſwěcźe cżi; ja z twojoh’
jaſtwa ſtawam, te mi ſo njelubi; k tym njebjeſam chcu ſkerje, tam ſebi
žadam ja, hdźež Bóh bdźe płacźicź derje tym, kiž jom’ doſłuža.

2. Radź mi, o Syno boži, po twojej wutrobje, hdyž kſchiž ſo na mnje
złoži, dha pomhaj, proſchu cźe: ſcžiń cźeŕpjenjo mi krótke, mje poſylń
ſłaboho; njech ſkóncženjo jo ſłódke, daj mi twoj’ kraleſtwo.

3. Twój kſchiž a mjeno kraſne w tej mojej wutrobje ſo pſchecy ſwěcźi
jaſnje, a zwjeſeli tež mje; zjeẇ ſo, hdyž mi ſo ſtyſchcže, w tym mojim
znamjenju, kaž ſy ſo Jězu Kryſchcźe ſmjercż krawił na kſchižu.

<pb n="15"/>

4. Wjedż moju duſchu z hnadu k ſebi na prawicu; wjedź ju pſchez twoju
radu k tom’ wěcžnom’ žiwjenju; tón jo tu derje pobył, kiž pſchińdźe do
njebja; tón jo tež zbóžnje dobył, kiž twój klin k ſydłu ma.

5. Ach zapiſch moje mjeno do knihow žiwjenja; zwjež moju duſchu jeno do
rjanoh’ wonjeſchka, hdżež zelenja ſo ſprawni a ktu tam pſched tobu; dha
moja duſcha zjewi, zo pomhaſch z luboſcżu.

20.

Miłoſcźiwy Božo a Wótce, kiž je ty ſtworił ſy, ſměl ſo nad nimi.

Syno boži, kiž je ty wumožił ſy, ſměl ſo nad nimi.

Bóh Ducho ſwjaty, kiž je ty we tej kſchcźeńcy ſw jatoſcźił ſy, ſměl ſo
nad nimi.

Swjata Trojica ty jenitki Božo, do kotrohož woni wěrili a kotrohož woni
wuznawali ſu, ſměl ſo nad nimi.

Swjata Marija, ty macźeŕ naſchoho Knjeza Jězuſa Kryſtuſa, proſch ty za
nich.

Wſchitcy ſwj. Jandźeljo a Arcjandźeljo, } Proſchcźe za nich.

Wſchitcy ſwj. Patriarchowje a Profetowje,

Wſchitcy ſwj. Japoſchtołwje a Wucžownicy toho Knjeza,

Wſchitcy ſwj. Martrarjo a Wuznawarjo,

Wſchitke ſwj. Knježny a Wudowy,

Wſchitcy ſwj. a Wuzwoleni boži,

Pſchez Jězuſa twojoho Syna, kotryž k wujednanju naſchich hrěchow ſwoju
krej na kſchižu pſchelał jo, proſymy cźe, najſmělniſchi Wótce, wuſłyſch
nas. My proſymy cźe, wuſłyſch nas.

<pb n="16"/>

Popſchej tym duſcham tych wotemrjetych wodacźo jich pſcheſtupjenjow, }
My proſymy cźe wuſłyſch nas!

Daj tón dołh jich hrěchow pſchez tu krej twojoho ſyna zapłacźeny bycż,

Spěchuj a dokonaj jich wucžiſcżenjo, a dopelń jich nutnu žadoſ cź za
tobu,

Dowjedź jich do twojoho kraleſtwa, a daj jim na twojej hordoſcźi
dźělmějacych bycż,

Zwarnuj nas, o Božo! pſched kóždym hrěchom, a wucžiſcż naſchu wutrobu,
zo bychmy něhdy doſtojni byli, wěcžnje twoje woblicžo widźecź,

Jězuſo, ty ſyno boži,

O Jehnjo bože, kotrež ty prjecž bjerjeſch te hrěchi toho ſwěta, daj tym
wotemrjetym tón wěcžny wotpocžink. (Spěwa ſo tſi krócź.)
