Swjaty Wótcženaſch,

wukładowany we prědowanju

ſwjatoho

Pětra Złotoſłownoho.

Pſchełožił

H. D.,

k. w R.

(Ze Žiwjenja Swjatych ſtr. 508.)

W Budyſchinje.

1870.

Khryſtus je nas wucžił krótku modlitwu, dokelž chce nam khětſe podacź,
wo cžož proſymy. Schto tež by njedał tym, kotſiž proſcha, hdyž je ſo
ſamoho tym podał, kotſiž joho njejſu proſyli? Schtož budźecźe dźenſa
ſłyſchecź, nad tym ſo dźiwaja jandźelowje, dźiwaja ſo njebjeſa; to žadyn
rozom njedopóznawa, žane ſtworjenjo njezapſchija. Njewěrju ſebi to
wuprajicź a njemóžu je zamjelcžecź. Bóh daj, zo móhli wy je ſłyſchecź a
ja je wuprajicź. Schto je wjetſche: zo je ſo Bóh zemi dał, abo zo wam
njebjeſa dawa? zo je na ſo wzał towaŕſtwo mjaſa, abo zo wam da towaŕſtwo
bójſtwa? zo je ſo do ſmjercźe dał, abo zo je ſmjercź wot was wzał? zo je
ſo we naſchim wotrocžſtwje narodźił, abo zo was zaſy chorodźa hako ſwoje
dźěcźi? zo je waſchu khudobu na ſo wzał, abo was za ſwojich herbow
poſtajił? Pójmy dha, dźěcźatka, tam, hdźež nas joho ſmil<pb n="4"/>noſcź
woła, joho luboſcź cźehnje, joho miłoſcź pſcheproſchuje! Boha Wótca
wucžuj wutroba, wupraj jazyk, wołaj duch; a wſchitko ſchtož we nas je,
wotewŕ ſo joho hnadźe, a nic bojoſcźi. Pſchetož, ſchtóž ze ſudnika cžini
Wótca, chce bycź lubowany, nic bojany.

Wótcženaſch, kiž ſy we njebjeſach! Hdyž tak prajiſch, njedyrbiſch ſebi
myſlicź, zo njeje na zemi, abo zo je na jednym měſtnje zamknjeny tón,
kotryž wſchitko wopſchija: ale dyrbiſch myſlicź, zo ſy njebjeſkoho rodu
(ſplaha), a twój Wótc je we njebjeſach. Prócuj ſo, zo by ſo pſchez
ſwjate žiwjenjo doſtojnoho cžinił tak ſwjatoho Wótca. Tón ſo hako dźěcźo
bože pokazuje, ſchtóž ſo z bójſkimi pocžinkami wupokazuje.

Swjatoſcźene budź twoje mjeno! Kotrohož rodu my ſmy, toho mjeno tež nas
naſtupa. Toho dla proſymy, zo by twoje mjeno, kotrež je ſame ze ſo
ſwjate, we nas ſo ſwjatoſcźiło. Pſchetož mjeno bože ſo pſchez naſche
zadźerženjo pak pocžeſcźuje, pak hani. Toho dla praji japoſchtoł: „Bože
mjeno ſo pſchez was wonjecžeſcźuje mjez pohanami.“ (Romſk. 2, 24.)

Pſchińdź k nam twoje kraleſtwo! Hdy <pb n="5"/>dha je Bóh njeknježił?
Tak dha proſymy, zo tón, kotryž je pſchecy knježił, by we nas knježił,
zo móhli tež my knježicź we nim. Tež djaboł je knježił, tež hrěch je
knježił, tež ſmjercź je knježiła, a ſmjertni běchu we dołhim
wotrocžſtwje. Toho dla proſymy, zo pſchez knjejſtwo bože by ſo djaboł
zahnał, hrěch pſcheſtał, ſmjercź wumrjeła, wotrocžſtwo zahinyło a my
wuſwobodźeni knježili k wěcžnomu žiwjenju.

Twoja wola ſo ſtań, kaž we njebjeſach, tak tež na zemi! To je kraleſtwo
bože, hdyž, kaž we njebjeſach, tak tež na zemi, boža wola ſama płacźi;
hdyž we wſchitkich cžłowjekach je duch boži, hdyž we wſchitkich Bóh žiwy
je a ſkutkuje, Bóh knježi a Bóh wſchitko je, po ſłowje japoſchtoła: Bóh
je, kotryž wſchitko ſkutkuje we wſchitkich.“ (1. Kor. 12, 6.)

Naſch wſchědny khlěb daj nam dźens! Kotryž je ſo nam za Wótca dał,
kotryž je nas za ſwoje dźěcźi wzał, kotryž je nas ſwojich herbow
ſcžinił, kotryž je nas ze ſwojim mjenom, ze ſwojej cžeſcźu, a ze ſwojim
kraleſtwom wobdarił: tón je nam ſam porucžił, zo dyrbimy wo wſchědny
khlěb proſycź. — Schto dha žada cžłowjeſka <pb n="6"/>khudoba we
kraleſtwje bożim, we božej hnadźe? Njedawa dha tak dobry, tak
luboſcźiwy, tak darniwy Wótc ſwojim dźěcźom žanoho khlěba, hacž hdyž je
wo to proſcheny? Hdźe je tamne ſłowo: „Njechali dha ſtaroſcźiwi bycź,
prajicy: ſchto budźemy jěſcź, abo ſchto budźemy picź abo ſchto budżemy
ſo woblekacź?“ (Mat. 6, 31.) — Kaza dha wón, wo to proſycź, na cžož
myſlicź zakazuje? Hako njebjeſki Wótc wón žada, zo hako njebjeſcy
ſynowje žadamy njebjeſki khlěb. Sam je prajił: „Ja ſym žiwy khlěb, kiž
ſym z njebjes pſchiſchoł.“ (Jan. 6, 51.) Wón je khlěb, woſyty we
knježnje, kiſany we mjaſu, tołcženy we cźeŕpjenju, pjecženy we pjecy
rowa, woprowany na wołtarjach, khowany we cyrkwjach, a wěriwym wſchědnje
hako njebjeſka cyroba podawany.

A wodaj nam naſche winy, kaž tež my wodawamy ſwojim winikam! Hdyž
njemóžeſch bjez hrěcha bycź, a chceſch, zo by ſo tebi pſchecy wſchitko
wodało: wodawaj tež ty pſchecy. Wjelež chceſch, zo by ſo tebi wodało,
telko wodaj tež ty. Wjelež krócź chceſch ty wodacźo, telko krócź tež ty
wodawaj. Dokelž chceſch, zo by ſo tebi wſchitko wodało, wodaj <pb
n="7"/>tež ty wſchitko. Wopomń, cžłowjeko, zo we twojej wutrobje je
žórło wodacźa: běži-li z njeje wodacźo, poběhnje zaſy do tebje wodacźo.

A njewjedź nas do ſpytowanja! Na ſwěcźe je žiwjenjo ſame hižon
ſpytowanjo, kaž Job praji: „Wojowanjo je cžłowjekowe žiwjenjo na zemi.“
(Job. 7, 1.) Modlmy dha ſo, zo by nas naſchomu pozdacźu njezawoſtajił,
ale nas we wſchitkim naſchim cžinjenju z wótcowſkej luboſcźu dźeržał a
na pucźu žiwjenja z njebjeſkim nawjedowanjom zawěſcźił.

Ale wumož nas wot złoho! Wot kotroho złoho? Wot djaboła, wot kotrohož
wſchitke zło wukhadźa. Djaboł běſche po pſchirodnoſcźi njebjeſki. Nětko
je złobocźiwy duch, ſtarſchi dyžli ſwět, wuwucženy a pſcheklepany we
wobſchkodźenju. Toho dla wón rěka nic jeno zły, ale to zło, z kotrohož
wſchitko wukhadźa, ſchtož je złe. Toho dla dyrbimy Boha proſycź, zo by
nas wot djaboła wumožił pſchez dobycźerja Khryſtuſa.

Amen! Tón, ke kotromuž dyrbiſch ſo wołacż, je tebi z krótkimi ſłowami
pſchedmjet a měru próſtwy pokazał, zo by z toho nawuknył, <pb
n="8"/>ſchto a kak maſch proſycź. Tež chcyſche njebjeſki kral po ſwojej
luboſcżi ſam próſtwy wozjewicź, kotrež chce wuſłyſchecź. Tam dha dyrbi
dowěra na wuſłyſchenjo bycź, hdźež proſcheny ſwoje ſamotne ſłowa we
modlitwje ſłyſchi.

Cźiſchcż L. A. Donnerhaka w Budyſchinje.
