Japoſchtołſtwo modlenja, zjenoſcźene z pobožnoſcźu

k najſwjecżiſchej, bójſkej wutrobje Jėzuſa Khryſtuſa,

załožene k zakitanju ſwjateje cyrkwje a k wozboženju wſchitkich
cžłowjecžich duſchow.

„Tohodla napominam pſchede wſchim, zo bychu próſtwy, modlitwy, zaſtupne
próſtwy, dz̓akprajenja ſo ſtałe za wſchitkich cžłowjekow .... Pſchetož
tole je dobre a ſpodobne pſched Bohom, naſchim Zbóžnikom, kotryž chce,
zo bychu byli zbóžni wſchitcy cžłowjekojo a dóſchli k ſpóznacz̓u
wěrnoſcz̓e. Pſchetož jedyn Bóh je a jedyn ſrjedz̓icżeŕ bjez Bohom a
cžłowjekami, tón cžłowjek Jězus Khryſtus, kiž je ſebje ſamoho k
wupłacz̓enju za wſchitkich podał.“

1. Timoth. 2, 1 atd.

Cżiſchcżał L. A. Donnerhak w Budyſchinje.

1866.

Zawod.

Kóždu njedżelu a ſwjaty dżeṅ zjawnje proſymy: „Najhnadniſchi Wótcže,
wotwobrocż pſchez naſchoho Knjeza Jězuſa derje zaſłužene khoſtanjo,
pſchitomne a pſchichodne ſtraſchnoſcźe, ſchkódne ludu ſpjeranja, wójnu,
drohotu, khoroſcże a ſtruchłe hubjene cžaſy“. Ženje njeje tak nuznje
trěbne było tule modlitwu ſpěwacż, ju huſto a nutrnje ſpěwacź, kaž we
nětcžiſchim cžaſu; ponowjenjo ſwěta ſo nam pſchibližuje; njeſpokojnoſcż
z wobſtejacym wudobywa ſo bjez wſchelakimi narodami zemje; wſchudżom
pyta ſo jednota, dokelž we njej je jadro wſcheje mocy. To je tež prajił
naſch Zbóžnik (Jana 17, 21) „Wótcže, zo bychu wſchitcy bjez ſobu z
jenoho byli, kaž ty we mni ſy, a ja we tebi!“ Tak dyrbi cžłowjecža
jednota z jenoho bycż z Bohom. Dżeſacż Bože kaznje dyrbja bycź zaſadne
prawidła kóždoho cžłowjecžoho towaŕſtwa; hewak ſo pſchinamakaju
njepſchecżelſtwa a zamólenja we wotpohladanjach, k hórſchomu
zabłudżenju, dyžli pola potomnikow Nimroda we kraju Sinearſkim pſchi
twarjenju tórma babelſkoho. Tohodla proſchmy toho Knjeza naſchoho Boha,
zo by wón tón dom twarił a cżi dżěłacżerjo podarmo njedżěłali: „Pſchiṅdż
k nam twoje kraleſtwo, nuts do naſchich duſchow, zo bychmy twoju ſwjatu
wolu bjez mocowanja z luboſcżu dopelnili“.

Njeſpokojnoſcź z wobſtejacym njedoſpołnym a žadoſcż za polěpſchenjom,
prócowanjo za doſcżěhnjenjom zbóž<pb n="4"/>niſchoho wobſtacża woſtanje
we cžłowjecžej myſli, doniž njebudżemy pſchez hnadu Khryſtuſa
pſchiwzacżi do dźěcżi Božich. Wſchón ſwět ſo namaka kaž we porodnych
hronach; tež dżěcżi toho ſwěta ſo prócuja we ſwojej hordoſcźi
poſtupowacż. Měſta a wſy ſo namakaja, zo młodżi ludżo wjacy njewjedźa,
kak wuběrnje doſcź bychu ſo draſcżili a lhroble zadżerželi, tak zo
ſłužownej dżowcy ſkoro wjacy móžno njebudże, ſebi někajke zamoženjo za
ſtare dny nahromadżicż. Widżecź, a widżecż ſo dacż, ſteji na porjedże
njedżelow a ſwjatych dnow; tež njeſłuža tomu doſcż hermanki a wulke
kwaſne hoſcżiny, k tomu dyrbja tež pomhacż karpjace khłóſchcżenja, zo
tajke ſo huſto wrócżace kermuſchowanjo njeby z hłowy a myſlow
pſchiſchło, kaž to woprawdże běſche pola bohatoho praſarja we ſwjatym
ſcżenju. Pſchibywa nabožnoſcż, kſcheſcżanſke žiwjenjo bjez nami tež tak,
kaž ſwět pſchiběra na ſkaženoſcżi? To ſpóznaje kóždy, kiž 40 — 50 abo
tež jenož 20 — 30 lět pomni, a kižje hako hoſcźencaŕ ſwėt derje znacż
nawuknył. Nětcžiſchi zawjedżeny ſwět runja ſo cżahej železnicy, kiž k
wonjecžeſcżenju njedżelow a rócžnych cžaſow tuniſcho, wot wohenja
dżiwich njekhmanſtwow cżehnjeny, do wěcžnoho wohnja cżěri, wjeſele we
ſměchach a žortach, we bjeſadach, zjawnych a potajnych towaŕſtwach.

Njetrjebamy ſo pſchi tajkich wobſtejenſtwach bójſkich khoſtanjow bojecż,
kaž potrjechiłe ſu Mału Aſiu a połnócnu Afriku, hdżež bu prawa wěra z
mocu wurubjena? Naſchim prjedownikam njeběchu znate khoroſcże neplow
(běrnow), winowych kicżow, židżanych wacžkow, a njepłódnoſcż
wolijownjow. Ale tež hórſche pruty bože <pb n="5"/>móža nas potrjechicź,
jeli ſo woprawdże njepolěpſchimy a we modlenju wſchitcy njewutrajemy;
móža ſo dopelnicż nad nami ſłowa profety Zachariaſa: „Stanje ſo we cyłym
kraju, praji tón Knjez, dwě dżělbje dyrbitej bycź wukorjenjenej a
wotſtronjenej. A tſecźa dżělba ludu woſtanje zbytkna. A ja wjedu tſecżu
dżělbu luda pſchez woheṅ, a cžiſtoſcżu jón, kaž ſo ſlěbro cžiſtoſcżi,
kaž ſo złote pruhuje; cżile budża k mojomu mjenej ſo wołacż, a ja jich
wuſłyſchu a budu prajicż: Wy ſcże mój lud, a woni budża prajicż: Tón
Knjez je naſch Bóh!“

Schto cžini nětk tón pobožny a bohabojazny kſcheſcżan, pſchi
pſchibližowanju tajkoho hrimotnoho njewjedra, hdżež pod walacymi
mrócželemi wójſkow, wichor wſchón proch zezběha a wſchón wuhlad wuzki
cžini we brachowanju dobrych nowinow? Wón njepoda ſo tohodla
małomyſlnoſcźi, ale wón pozběhnje ſwoju wutrobu we modlitwje k tomu
Knjezej, kotromuž je wichor poſłuſchny a kiž njewjedrej a błyſkej mjezy
poſtaja!

Kaž pěkne dżěcżo ſwojomu nanej rady mjerzanjo a zrudobu zalutuje, tak
tež dobry kſcheſcżan, kiž Boha lubuje ſo zrudżi, a jomu žel cžini, zo
dyrbi Bóh na nad złóſcżu ſwojich dźěcżi njeſpodobnoſcż měcż, kotrež je z
luboſcże ſtworił a zbóžne cžinicż chce. Dobry kſcheſcźan njeſpokoji ſo
ſamotnje z wobžarowanjom kaženja bójſkich luboſcżiwych wotpohladanjow;
ale wón tež ſo prócuje tajke wopacžnoſcże wotwobrocżicź, cuze
zakomdżenja a wonjecžeſcżenja zarunacż, jich hrěchi wotproſycż, dokelž
ſo to Bohu lubi, a joho ſwjata wola tajka je, kaž ſwjate piſmo praji.
(1. Tim. 2, 13.)

Pſchiſtupjenjo k japoſchtołſtwu modlēnja we zjenoſcźenju z pobožnoſcźu k
najſwjecźiſchej, bójſkej wutrobje Jězuſa Khryſtuſa.

„Ja napominam, zo ſo pſchede wſchitkim próſtwy, modlitwy, zaſtupne
próſtwy a dżakprajenja ſtanu za wſchěch cžłowjekow, pſchetož tole je
dobre a ſpodobne pſched Bohom naſchim Zbóžnikom“. A dale praji ſwjaty
Jakub (5, 16): „Proſchcźe jedyn za druhoho, zo byſchcże zbóžni byli,
pſchetož wjele zamoži wobſtajna próſtwa ſprawnoho“. Pſchikłady widżimy
we ſwjatym piſmje, hdżež Abraham z Bohom ſo rozrycžuje wo pſchelutowanju
měſta Sodoma, — hdżež Lot zdżerženjo měſtacžka Segur wuproſy, — hdżež
wojowacy Izraelitojo tak dołho nad njepſchecżelemi dobywaja, kaž dołho
Mȯjzes ſwojej rucy we modlenju k Bohu pozběha; a na wjele druhich
měſtnach ſwjatoho piſma namakamy móc zaſtupneje próſtwy wuprajenu, we
pſchezjenoſcżi ze ſłowami Jězuſa: „Schtožkuli we modlitwje z prawej wěru
proſycż budżecże, to tež dóſtanjecże“. Tale wěrnoſcż móže nam k wulkomu
tróſchtej bycż, zo pola ſmilneje wutroby Božeje nic jenož za ſo ſamych,
ale tež za druhich tak wjele zamožimy.

Tohodla ſu we wſchitkich cžaſach wot wěriwych zaſtupne próſtwy ſo
cžiniłe a z cżim wjecžſchej nutrnoſcżn ſo dopelniłe, cžim wjecžſche
cżerpjenja a potłócženja katholſku cyrkej potrjechichu, a we cžim
hórſchich ſtrachach <pb n="7"/>ſo jeje dżěcżi namakachu. Zrědka ſu tajke
cžaſy byłe kaž pſchitomny, w kotrymž katholſka cyrkej wot wulkeje
mnohoſcże ſtraſchnych, zjawnych a potajnych njepſchecżelow je
pſcheſcżěhana. K tomu ſłuſcha tež ta zrudżaca wěrnoſcż, zo hiſchcże ſta
milijonow cžłowjekow na zemi ſo namakaja, kiž ſu we cźmě pohanſtwa
woſtajeni, a hiſchcże nicžo wot naſchoho zbóžnika Jézuſa Khryſtuſa
njewjedża; a tež je połdra ſta milijona błudnowěriwych a wot cyrkwje
dżělenych; a potom je tajka mnohoſcż, kiž k pſchelicženju njeje bjez
nami, kiž ſu we ſmjertnych hrěchach žiwi hako njepſchecżeljo a z nowa
kſchižowarjo Jězuſa Khryſtuſa; a napoſledku njeſměrnje wjele je tych,
kotrychž njewinowatoſcż a ſwjatocžinjaca hnada pſched ſurowym
zawjedżenjom wobwarnowana bycż dyrbi pſchez zaſtupnu próſtwu woprawſkich
kſcheſcżanow. Kotra woprawdże wěriwa wutroba njedyrbjała ſo zhnuta cžucż
za wſchitkich tych proſycż, hdyž pſchemyſli, zo Jězus Khryſtus ſtajnje
ſwojoho Wótca za wſchitkich proſy, hdyž wón za wſchitkich ſwoju krej je
rozlał a jich lubował hacž do ſmjercże a hiſchcże nětko za kóždoho
zhubjenoho by z nowa ſo narodżił a cżeŕpjeł, hdy by to ſwjatoſcż,
ſprawnoſcż a majeſtoſcż njepſchěměritnoho Boha pſchidała.

Tohodla je ſo we francózſkim kraju pobožne towaŕſtwo k modlenju we lěcźe
1844 załožiło, zo by wo zjenoſcżenju z najſwjecżiſchej wutrobu Jězuſa
Khryſtuſa za wſchitke tele naležnoſcże pomoc wot Boha wuproſyło.
Žohnowany bě zapocžatk, po tawzyntach bě pſchiſtup; biſkopja prajichu to
za dobre, a bamž Pius ♣IX.♠ z Roma cżeknywſchi w lěcźe 1849 wupraji <pb
n="8"/>ſwoju wjeſołoſcż nad tymle zjenoſcżenjom, khwaleſche je a
napominaſche k tajkomu ſkutkowanju; za dwanacźe lět wudżěli bamž
ſobuſtawam doſpołne a njedoſpołne wotpuſki, a hnydom po tym zjenoſcżi
wón tele towaŕſtwo z arcbratrſtwom wutroby Jězuſa, a pſchiſpě jomu wſchě
wotpuſki tohole bratrſtwa. Po wudżělenju tychle hnadow
rozſchěrokoſcżeſche ſo tele towarſtwo na ſpodżiwne waſchnjo; z wonka
Francózſkeje namaka ſo wone w Belgiſkej, Schpanſkej, Portugalſkej, we
nowiſchim cžaſu we Italſkej, w połnócnej Americy, w Syriſkej, Indiſkej,
Chineſiſkej, w Algiru, a na kupach južnoho morja a t. d. Kóždy měſac
pſchiṅdu powjeſtwa wot joho dalſchoho rozſchěrokoſcżenja. — Bóh daj, zo
by ſo wone ſkoro po cyłym katholſkim ſwěcże rozſchěrokoſcżiło, a ſo
zjenoſcżili wſchitke wěriwe dżěcżi katholſkeje cyrkwje, zo bychu pſchez
nutrne modlenjo wot Boha wuproſyli wotwobrocżenjo nam hrožacych
khoſtanjow Božich, powyſchenjo katholſkeje cyrkwje, pſchewobrocźenjo tak
wjele ludow, kiž ſu hiſchcże we pohanſtwje abo pſchez błudnu wěru a
rozſchcżěpjenjo wot ſwjateje cyrkwje dżělene, a tež tak wjele
hrěſchnikam woprawſke polěpſchenjo.

Wotpohladanjo a pſchiſłuſchnoſcźe tohole japoſchtołſtwa modlenja.

Pſchiſłuſchnoſcż tohole zjenocżenſtwa potajkim je: nutrne a pilne
modlenjo za powyſchenjo katholſkeje cyrkwje a zakitanjo pſchecżiwo jeje
mnohim njepſchecżelam; za wotwobrocżenjo cžłowjekow wot njewěry, wot
błudneje wěry a wot hrěcha, za poſylnjenjo njewinowatych a ſprawnych; z
jenym ſłowom: te modlenjo za druhich <pb n="9"/>je wotpohladanjo a
prócowanjo tohole zjenoſcżenja k jenajkomu modlenju; (k cžomuž je hižo
hewak kóždy kſcheſcżan zwjazany, dokelž luboſcż bližſchoho to žada po
woli Božej). Pſchetož we zaſtupnych próſtwach za wozboženjo naſchich
ſobucžłowjekow je tak wjele japoſchtołſtwa, kiž pſchinjeſe wjele wužitka
a tak trěbne a ſpomožne je, hako prědowanja, rozwucženja a napominanja.
Samo prědowanja ſo zabudu, jeli Bóh znutska wutrobu njezahrěje, zo
cžłowjek za ſwojim ſpomoženjom žadoſcżicż pócžnje a k dżakownej luboſcżi
ſo pſchibližuje. Naſch Zbóžnik Jězus Khryſtus je we ſwojim zakhowanym
žiwjenju pſchez 30 lět tele japoſchtołſtwo modlenja dopelnił; a dokonja
je hacž do nětka we ſwojim potajnym bydlenju, hdżež ſo najſwjecżiſchi
ſakrament we tabernaklu khowa, a pſchi ponowjenju ſwojoho njełrawnoho
wopora na kóždej Božej mſchi. To bě tež te japoſchtołſke prócowanjo
ſwjateje Marije, macźerje naſchoho Zbóžnika a macżerje wſchitkich
wěriwych; tež ſwjatoho Józefa, a wulkeje ſyły druhich ſwjatych; a tež
pſched wocžomaj ſwěta zakhowanych, ale pſched Bohom pſchez ſwoje
modlenjo jara mócnych duſchow. Haj hdyž něhdy Khryſtus na ſudnym dnju
ſwět ſudźicż pſchiṅdże, a nam knihi ſwěta regirowanja wotewrjene budża,
potom budżemy k naſchomu ſpodżiwanju widżecż, kak te njewidżomne cżiche
ſkutkowanja zaſtupneje próſtwy pódla wonkocžnoho prócowanja cyrkwje
pſchez lětſtotki krocžiłe a wſchitke dobycża cyrkwje, jeje dżěcźi a
ſłužownikow, ſo ſtałe ſu, dokelž zaſtupna próſtwa jim k pomocy
pſchiṅdże.

Tele zjenoſcżenjo, kiž ſo mjenuje japoſchtołſtwo <pb n="10"/>modlenja,
je napominanjo na wſchitkich kſcheſcżanow we tymle horjow a hrěchow
połnym cžaſu, we kotrymž ſmy žiwi, zo bychu ſo z ponowjenej horliwoſcżu
tomu japoſchtołſkomu prócowanju we zaſtupnej próſtwje ſo podali. A zo by
naſche modlenjo pſched Bohom hiſchcże ſpodobniſche a mócniſche było,
dyrbimy ſo zjenoſcżicż z modlenjom bójſkeje wutroby Jězuſa Khryſtuſa a
njewoblakowaneje wutroby najzbóžniſcheje knježny Marije. My dyrbimy ſebi
wotpohladanja tejule wutrobow pſchiſwojicż a z nimaj proſycż za wſchitke
te wotpohladanja, kiž pſchedmjet jeju modlenjow ſu: mjenujcy za
rozſchěrokoſcżenjo cžeſcże Božeje, za wobrocźenjo hrěſchnikow, za
wudoſpołnoſcżenjo a wobſtajnoſcż ſprawnych; za pſchiběranjo a
wokraſnoſcżenjo katholſkeje cyrkwje a pſchewinjenjo a poniženjo jeje
njepſchecżelow. Na tajke waſchnjo ſebi tež pſchiſwojimy wěrnu pȯbožnoſcż
a cžeſcźowanjo bójſkeje wutroby Jězuſa, kotrež mjenje we tym wobſteji,
zo wěſte modlitwy cžinimy, ale wjele bóle we tym prócowanju: ſo Jězuſej
Khryſtuſej porunoſcżecż, naſche zmyſlenjo z joho zmyſlenjom zjenoſcżicż,
to lubowacż, ſchtož je wón na zemi lubował a nětk na nami lubuje, za tym
žadoſcźicż, ſchtož wón wot nas ſebi žada, we tym ſwoju dobu
wobhladowacż, ſchtož wón nam dobre pſchiſpěcž chce, a na tym ſwoju
wjeſołoſcż měcź, na cžimž wón wjeſołoſcż ma; kaž to ſłowa japoſchtoła
wupraja: „Tak dyrbicże wy zmyſleni bycż, kaž bě Jězus Khryſtus
zmyſleny“. (Philipp. 2, 5.)

O zo bychmy tule bójſku wutrobu tak cžeſcżicż ſo prócowali! Hdy bychmy
tak pſchecy bóle naſche wutroby po pſchedznamju tejele
najluboſcżiwiſcheje a najrjeni<pb n="11"/>ſcheje bójſkeje wutroby
ſchtałtnoſcżili: kak hnadow połne žohnowanjo dyrbjało naſche zhromadne
kſcheſcźanſke žiwjenjo pſchewzacż a tež naſche prócowanjo a powołanjo; a
kak žohnowane a wužitne bychu naſche próſtwy a modlitwy, naſche wſchědne
dżěła a wobſtaranja byłe! kak wjele wjacy wužitka bychmy měli z naſchoho
ſłyſchenja Božeje mſchě, z naſchoho wužiwanja najſwjecźiſchoho
ſakramenta a wſchěch druhich pobožnoſcżow a dobrych ſkutkow, a
duchownych a cżěłnych ſkutkow miłoſcźe, hdy bychmy wſchitko tole z
najnutrniſchim zjenoſcźenjom bójſkeje wutroby Jězuſa dopelnili!! —
Swjecżi Boži ſu tak cžinili a Bohu je ſo lubiło, zo je ſwoje ſpodobanjo
nad tym wozjewił. (Pſchirunaj žiwjenjo ſwj. Mechthildy.)

Na tajke waſchnjo bójſku wutrobu cžeſcżowacż, móhli ſo prócowacż
wſchitke ſobuſtawy japoſchtołſtwa modlenja. Po prajenym njejſu tež
pſchiſłuſchnoſcże tohole zjenoſcżenja we pomjenowanych wěſtych
modlitwach, kiž ſo runje dokonjecź dyrbjałe; ale zo by ſo wotpohladanjo
japoſchtołſtwa modlenja dopelniło, a pſchez japoſchtołſki liſt 26.
februara 1861 wudżělene wotpuſki ſo doſtałe, dyrbja ſobuſtawy pilnje ſo
prócowacż, bójſku wutrobu Jězuſa cžeſcżicż, hdyž pſchi ſwojim wſchědnym
dżěle, cżeŕpjenju a modlenju cyle ſo z wotpohladanjom bójſkeje wutroby
Jězuſa zjenoſcża, a we tymle zjenoſcźenju a wotpohladanju Bohu wopruja,
za pſchecy wjecz̀ſche pſchiběranjo joho cžeſcże, za polěpſchenjo,
wobrocżenjo hrěſchnikow, njewěriwych a błudnjewěriwych, za
wudoſpołnoſcżenjo a wobſtajnoſcż ſprawnych, za rozſchěrokoſcżenjo a
nadobywanjo ſwjateje cyriwje.

<pb n="12"/>

Dokelž pak tele zjenoſcżenjo we modlenju z arcbratrſtwom bójſkeje
wutroby Jězuſa we Romje zjenoſcżene je a jomu wſchě wotpuſki tohole
bratrſtwa pſchiſpěte ſu, dha ſo k dóſtacżu tychle wjele wotpuſkow žada,
zo ſobuſtawy japoſchtołſtwa modlenja wſchědnje ſpěwaju: jedyn
Wótcženaſch a jenu Strowa-ſy-Marija rc. a jenu Wěru z pozdychnjenjom
luboſcże: „Daj, o ſłódka wutroba Jězuſa, zo bych pſchecy bóle tebje
lubował(a)“.

Tole je potajkim pſchiſłuſchnoſcż japoſchtołſtwa modlenja.

Wotpuſki za ſobuſtawy japoſchtołſtwa modlenja.

Po japoſchtołſkim liſcże 26. februara 1861 móža ſobuſtawy japoſchtołſtwa
modlenja doſtacż doſpołny wotpuſk. 1) Na dnju ſwojoho pſchiſtupa; — 2)
na ſwjedżeṅ bójſkeje wutroby Jězuſa, a njewoblakowanoho podjecża
ſwjateje Marije; — 3) na jenym pjalku kóždoho měſaca a tež na jenym
druhim dnju měſaca, po ſamotnym wuzwolenju. K dóſtacżu tychle wotpuſkow
dyrbiſch na poměnjenym dnju ſakramentaj pokuty a wołtarja dóſtacż, jenu
cyrkej wopytacź a tam na měnjenjo ſwj. wótca ſo modlicż. Dale je
njedoſpołny wotpuſk ſto dnow za wſchitke modlitwy a dobre ſkutki, kotrež
prědkſtejicżeŕ towarſtwa ſobuſtawam pſchi ſpocžatku kȯždoho měſaca
porucža.

Wſchitke tele wotpuſki móža zaſtupnje khudym duſcham ſo ſobudżělicż.

<pb n="13"/>

Litanija k najſwjecźiſchej wutrobje Jězuſa.

Knježe, ſmil ſo nad nami! Khryſchcz̓e, ſmil ſo nad nami!

Knježe, ſmil ſo nad nami! Khryſchcźe, ſłyſch nas! Khryſchcźe, wuſłyſch
nas!

Bóh Wótcže z njebjes, ſmil ſo nad nami!

Bóh Syno, wumožniko ſwěta, ſmil ſo nad nami!

Bóh Ducho ſwjaty, ſmil ſo nad nami!

Swjata Trojica, jenicžki Božo, ſmil ſo nad nami!

Wutroba Jězuſa, zjenoſcźena z woſobu Słowa,[1]⁾

Wutroba Jězuſa, ſwjatnica Bójſtwa,

Wutroba Jězuſa, templo najſwjecźiſcheje Trojicy,

Wutroba Jězuſa, bjezdno mudroſcźe,

Wutroba Jězuſa, morjo dobrocźiwoſcźe,

Wutroba Jězuſa, ſydło ſmilnoſcźe,

Wutroba Jězuſa, njepſcheměrny pokładźe,

Wutroba Jězuſa, kotrejež połnota ſo na nas wuliwa,

Wutroba Jězuſa, naſch pokojo a naſche wujednanjo,

Wutroba Jězuſa, pſchikładźe wſchitkich pȯccźiwoſcźow,

Wutroba Jězuſa, njeſkóncžneje luboſcźe doſtojna,

Wutroba Jězuſa, z kotrejež wody k wěcžnomu žiwjenju žórla,

Wutroba Jězuſa, na kotrymž ma njebjeſki Wóte ſpodobanjo,

Wutroba Jězuſa, wujednanjo za naſche hrěchi,

Wutroba Jězuſa, nas dla z hóṙkoſcźu napelnjena,

Wutroba Jězuſa, we wolijowej zahrodźe hacž do ſmjercźe zrudźena,

Wutroba Jězuſa, z wuſměſchenjom naſycźena,

Wutroba Jězuſa, z luboſcźe ranjena,

Wutroba Jězuſa, z hlebiju pſchekłóta a krewje wurubjena,

Wutroba Jězuſa, złamana z boloſcźu dla naſchich hrěchow,

Wutroba Jězuſa, hiſchcźe nětko wot cžłowjekow w najſwjecźiſchim
ſakramencźe ranjena,

Wutroba Jězuſa, wucźeko hrěſchnikow,

Wutroba Jězuſa, ſylnoſcź ſłabych,

<pb n="14"/>

Wutroba Jězuſa, tróſchcźe zrudnych,[2]⁾

Wutroba Jězuſa, wobſtajnoſcź ſprawnych,

Wutroba Jězuſa, ſpomoženjo tych, kiž ſo tebi dowěrja,

Wutroba Jězuſa, nadźija mrějacych,

Wutroba Jězuſa, ſłódki zakito wſchěch twojich cžeſcźowarjow,

Wutroba Jězuſa, radoſcź wſchitkich ſwjatych,

Wutroba Jězuſa, naſcha pomoc we zrudobach, kiž na nas pſchińdźechu,

Budz̓ nam hnadna! Pſchelutuj nas, wutroba Jězuſa!

Budż nam hnadna! Wuſłyſch nas, wutroba Jězuſa!

Wot wſchitkich hrěchow, wumož nas, wutroba Jězuſa!

Wot mjaſneje požadoſcże,[3]^(*))

Wot ſlepoſcz̓e wutroby,

Wot zaſakłoſcz̓e wutroby,

Wot zaſpěcźa twojich ſwjatych pohnuwanjow,

Pſchez twoju najſwjecz̓iſchu luboſcz̓,

Pſchez twoje boloſcz̓e,

Pſchez twoju tyſchnoſcz̓,

Pſchez twoju zrudobu,

Pſchez twoju njeſkoncžnu radoſcz̓,

My hubjeni hrěſchnicy, proſymy cz̓e, wuſłyſch nas!

Zo by twoju ſwjatu a cžiſtu luboſcz̓ do naſchich wutrobow
wulinyła.[4]^(**))

Zo by naſche wutroby k ſcz̓ěhowanju twojich póccz̓iwoſcźow pozběhnyła,

Zo by nam wěrnu ponižnoſcz̓, pokornoſcz̓ a nutskowny pokoj ſpožcžiła,

Zo by wſchitke myſle a žadoſcz̓e naſcheje wutroby twojim podobne
ſcžiniła,

Zo by nas a wſchitkich cžłowjekow rozſwětliła a k ſpóznacz̓u bójſkeje
luboſcże dowjedła,

<pb n="15"/>

Zo by nas a wſchitkich cžłowjekow něhdy do twojeje kraſnoſcźe horje
wzała, proſymy atd.

O ſłódka wutroba Jězuſa, proſymy atd.

O Jehnjo bože, (kaž hewak) ....... wutroba Jězuſa!

Khryſchcźe, ſłyſch nas! atd.

Modlitwa, pſchez kotruž móžeſch kóžde ranjo wſchitke ſwoje wſchědne
ſkutki a pacźerje po duchu a rjedźe japoſchtołſtwa modlenja Bohu
woprowacź.

Wſchohomócny wěcžny Wótcže! pſchidaj, zo tebi tu wutrobu Jězuſa
Khryſtuſa, twojoho wyſocy lubowanoho Syna tak wopruju, kaž ſo wona ſama
tebi pola wſchitkich ſwjatych woporow Božeje mſchě na wołtarju hako
wopor pſchinjeſe. We zjenoſcźenju ze wſchitkimi joho požadanjemi,
wucžuwanjemi, a wotpohladanjemi wopruju tebi tež wſchitke zaſłužby, dary
a hnady ſwjateje njewoblakowanje podjateje knježny Marije, mojeje
njebjeſkeje macźerje a kralowny wſchitkich jandźelow, ſwjatych a
wuzwolenych, a wſchitke ſłowa, ſkutki, cźeŕpjenja a modlitwy, kiž ſam na
tymle dnju dopelnju. We wobſtajnym zjenoſcźenju z najſwjecźiſchej
wutrobu Jězuſa chcu dźenſa ſo modlicź, dźěłacź a cźeŕpjecź. O wzmi tole
wſchitko hako wopor mojoho najponižniſchoho pſchipóznacźa knježeṙſtwa
twojeje Bójſkeje majeſtoſcźe, hako wopor mojoho dźakprajenja, a tež hako
wopor k <pb n="16"/>mojomu wujednanju, a k wuſłyſchenju mojich próſtwow;
woſobnje mojeje próſtwy za rozſchěrokoſcźenjo twojeje cžeſcźe, za
powyſchenjo ſwjateje katholſkeje cyrkwje, za wobrocźenjo pohanow,
njewěriwych, błudnjewěriwych a hrěſchnikow, za wobwarnowanjo a
poſylnjenjo njewinowatych, ſprawnych a mrějacych, za wumoženjo khudych
duſchow we cžiſcźu. Daruj mi hnadu ponižnoſcźe, pokornoſcźe,
ſcźeŕpnoſcźe, poſłuſchnoſcźe a we wſchitkich druhich póccźiwoſcźach tej
najſwjecźiſchej wutrobje twojoho jednorodźenoho Syna pſchecy bóle ſo
porunoſcźecź a tak tuſamu pſchecy bóle lubowacź. Amen.

Spóznata, lubowana, khwalena, žohnowana, cžeſcźena a hordoſcźena budź
kóždy cžas a wſchudźom bójſka wutroba Jězuſa a njewoblakowana wutroba
knježny Marije! Amen.

Do japoſchtołſtwa modlenja bu pſchiwzaty:

[1] ⁾ Smil ſo nad nami!

[2] ⁾ Smil ſo nad nami!

[3] ^(*)) wumož nas, wutroba Jězuſa!

[4] ^(**)) proſymy cźe, wuſłyſch nas!
